من ۱۹ سالمه وبابام خییییلی محدودم کرده..به طوری که قدم زدن تنهایی و رفتن پیش دوستام و خیلی چیزای دیگه، مونده رو دلم...
اصلا اختیار زندگیمو ندارم خودم اصلا!!
پشت کنکوریم و اگه دانشگاه دولتی قبول بشم بابام نمیزاره برم،میگه بخونی که چی بشه آخرش، فقط فرهنگیان میزاره برم که اونم توی یک ماه نمیتونم قبول شم صددرصد...الان اینقدر نگران درسم هستم که چی میخواد بشه و بابام نمیزاره برم دانشگاه یا حوزه ، نمیتونم بخونم و انگیزه ندارم...
الان با پسر داییم ۵ ماهه که رابطه دارم،دوسش دارم ..ولی حتی اجازه ازدواج با پسر داییم هم نمیده ..البته هنوز نمیدونه که من هم دوسش دارم..یه بدبختی هم که دارم اینه که اصلا نمیتونم باهاش حرف بزنم،میترسم ازش... اصلا اجازه حرف زدن نمیده...دیگه واقعانمیدونم چیکار کنم 😪😪😪😩😫
اینو یادم رفت بگم که توی ۱۶ سالگی نامزد کردم و چون دیوونه به تمام معنا بود ازش جدا شدم بعد ۶ ماه..الان یه سال و خورده ای که جدا شدم ازش...خود بابام دید که توی دوران نامزدی چقدر سختی کشیدم و مظلوم بودم ولی بازم الان اینکاررو میکنه باهام و اصلا روحیه من براش مهم نیست،اصلا دلش برام نمیسوزه...منی که از ۱۶ سالگی دارم زجرررر و سختی میکشم...
