از رفتار خانواده شوهرم دلگیرم.بیشتر از پدرشوهرم.جلوی من همش از پسرشون تعریف می کنن..منو تحویل نمی گیرن..سر سفره فقط به پسرشون تعارف می کنن..
از همسرم خسته ام..توکارای خونه به انتخاب خودش یه کم کمک می ده..اما اگه کار خاصی رو ازش بخوام بخوام با کلی منت کمک می ده....دوست دارم مثل دو تا دوست باشیم..خودش می گه با هم صمیمی هستیم ولی من تو این رفتاراش دوستی نمی بینم..البته در کل با هم خوبیم..دوست نداشتم تاپیک منفی بزنم..کاش می شد بعدش تاپیکو حذف کرد
چند ساله ازدواج کردید و چند سالتونه؟
باهم صمیمی باشید زندگیتون پرمحبت
میشه حذف کرد
برو تاپیک حذف
میشه حذف کرد.. بی احترامی میبینی اونا مقصر نیستن شوهرت مقصره
هوووووووووووووووووف
سرچ کن لینک حذف تاپیک نی نی سایت اونجا بزار حذف میکنن
به شوهرتم بگو خونه مادرت نمیام چون بهم احترام نمیزارن منم جایی که بهم احترام نزارن نمیرم
شما چرا وقتی از پسرشون تعریف میکنن ناراحت میشی؟ حس بدی نسبت به خودت پیدا میکنی؟ این حس بد نشون دهنده وجود ی خلا روانی تو وجود خودت هست چون خودت رو به اندازه کافی دوست نداری، درسته رفتار اونا اشتباهه ولی شما نمیتونی دنیا رو تغیبر بدی، شما نمیتونی دیگران رو تغییر بدی ولی میتونی با احساسات خودت اشنا بشی و اون لحظه که ناراحتی، ببینی واقعا دلیل این حس بد از کجا میاد، اونو حل کن تا دیگه از موقعیتهای مشابهش اسیب نبینی.
شایدم دقیقا همینی که میگی باشه.دنیا همیشه به کام ما نیست. مادرم منو همیشه از خواهرام کمتر دوست داشت و تو رفتاراش کاملا مشخص بود. اون که مادر بود نه غریبه و پدر و مادر شوهر که شاید تو ذهنشون ی دختر اومده پسرشون رو مال خودش کرده. من درکت میکنم لااقل ی پله بالاتر از شما، مادرم منو کمتر دوست داشت و من همیشه حس بدی به خودم داشتم ، حس اینکه دوستداشتنی نیستم و تو کل زندگیم و ارتباطاتتم با همه ادما این حس وحشتناک همیشه جلوتر از من بود و اجازه نمیداد من ارتباط خوبی با ادما بگیرم.اینقدر مشاوره رفتم که بپذیرم دوست داشتنی هستم حتی اگر مادرم منو خیلی دوست نداره، حتی اگه تو زندگیم حتما دیگرانی هستن که منو اصلا دوست ندارن یا حتی بدون دلیل از من بدشون میاد. این واقعیت زندگیه. ولی الان به مرحله ای از دوست داشتن خودم رسیدم که دیگه نظر و رفتار دیگران برام مهم نیست. به صلح درون با خودم رسیدم واقعیتها رو پذیرفتم و باهاشون نمیجنگم. من همین که خودم رو با تمام اشتباهاتم و هر ظاهری که دارم دوست دارم برام کافیه
منم ۵ ساله ازدواج کردم
من فهمیدم هیچی اندازه درست حرف زدن کمک کننده نیست
جلوی تو از پسرشون تعریف میکنند شاید چون شما رو انقدر لایق و توانمند می بینند که میخوان یه وقت پسرشون کم نیاد بنظرت و از خوبیهاش میگن که بدونی همسر خوبی نصیبت شده
در نهایت حستو درک میکنم ولی حساسیت نشون بدی جالب نیست
در مورد کار خونه همسر منم همین بود .. اینها فکر میکنن داریم دستور میدیم یا کار براشون تعریف میکنیم
من خودم الان کارهایی که هست رو میگم و میپرسم کدوم قسمت میتونی کمکم کنی .. بهت نیاز دارم
اینطوری حس حامی بودن دارند .. بعدشم میترسند وظیفشون بشه .. برای همین مثلا همسر من اکثرا جارو میکشه گاهی هم من میکشم که حالت همکاری بگیره
در مورد دوستی و صمیمیت هم یه روز که رو فرم بودید تعریفتون رو از صمیمیت به هم بگید .. برداشتتون از این کلمه چیه
و در نهایت همیشه همه چی مورد رضایت نیست ولی برآیند رابطه مهمه و رو به رشد بودن شناخت و صمیمیت
