اصلن اون خاطرات بد فراموش نمیشه. فقط میتونیم با هدف گزاری و مشغول کردن خودمون، مجال برگشت و فکر کردن به اون خاطراتو کم کنیم.
ولی خیلی طبیعیه که هر وقت تلنگری شد دوباره به همون خاطرات برگردیم.
فقط چیزی که من تجربه کردم، صحبت کردن در مورد اون خاطرات و اتفاقا تلخیشو کمتر میکنه. دفعه اول با مرورش آدم گریه هم میکنه ولی از دفعات بعد یجور مرور خاطره میشه فقط.
باور کن من اینارو تجربه کردم. تازه تو سن ۳۱ ۳۲ سالگی دو تا دوست عالی پیدا کردم. ما هر سه خیلی خاطرات تلخ داشتیم. به مرور که صمیمی تر شدیم، اون خاطرات رو تعریف کردیم. گریه کردیم و هم دردی کردیم. نمیدونی چقدر سبک شدیم!
انگار دوباره زندگی رو شروع کردیم.
شمام اگه همچین کسی رو نداری، بنویس. نوشتن هم همون حس رو داره. خودت به مرور متوجه میشی چقدر از بار منفی اون خاطره ها کم شد.
از تلخترین خاطره هات شروع کن و با تمام جزییات و حس ها و ترسهات بنویس. امیدوارم خیلی سبک بشی♥️