حالا که فکرشو می کنم دلیل رفتنش محبت زیادیم بود . اینکه هر وقت اذیتم می کرد و ناراحت می شدم تمام سعیمو می کردم تا بهش چیزی نگم که ناراحت شه . جدا از اون هیچوقت قهر آنچنانی هم نکردم . همیشه همه جا گوشیمو می بردم که هروقت پیام داد زود جواب بدم تا ناراحت نشه . البته اون هم همیشه خیلی زود سین می زد . خلاصه وقتایی که گوشیمو بیرون می بردم و اینترنت نداشتم اینترنت می گرفتم تا بتونم جوابشو بدم . حتی تو مهمونی ها و ... مثل گوشه نشینا فقط گوشی دستم بود تا با اون چت کنم . شبا حتی وقتی خیلییی خوابم میومد بیدار می موندم تا با اون چت کنم . خودش بهم می گفت برو بخواب به خاطر من از خوابت نزن الکی می گفتم نه خوابم نمیاد . بار ها بهش از ته قلبم ابراز علاقه کردم .تازه به خاطر این پسر با مامانمم دعوا کردم و خودشم می دونست .یه جوری محبت کرد بهم و یه جوری رفتار کرد فکر کردم خیلی دوستم داره ولی یه روزی اومد گفت می خوام یه چیزی بهت بگم : من می خوام در آینده شهید شم و تو نمی تونی وضع منو تحمل کنی . وقتی دید حرفشو قبول نکردم گفتش که شهید بشم بهتره یا با سرطان معده بمیرم ؟ و گفت که سرطان داره .
هر چی بهش گفتم تو هر ایرادی هم داشته باشی من باهات می مونم . اجازه نداد و باهام کات کرد و گفت آینده تو از همه برام مهم تره . خیلی دلم شکسته .
