وقتی حقیقتِ ساده ی نگاهت
در خاطرم ابدی شد,
چشمانم را به تو هدیه کردم
و هر بار در انزوای خویش
به آینه نگریستم
تنها تو را دیدم.
تکرارِ تمنایِ زیستن
چه غریبانه زیبایی
نگاهِ بومیِ هزاران ساله ات
مرا به سکوتی عریان می برد
اما لبان بسته ام مجیز تو را می گویند.
تنت تضادِ تمام باورهاست
و موهایت به بلندایِ توالی تاریخ
صدایت ...
صدایِ زنی ست محزون
که با نوای سردِ غریبانه اش
در گوش من هر شب لالایی می خواند.
من سال هاست
در عمق خواب های کسی مرده ام.
کسی که غریبه نیست
دور نیست
مونس شب های تنهایی ست.
ولحظه ای که دستانم را
به روی تاریکی گشودم,
رگ های آبی سرکشم
دیگر تقلایی نکردند
اما چشمانم گواهی حقیقت نگاهت بود............
