انقدر برای این زندگی جنگیدم کم آوردم. دیگه دارم تموم میشم.
بی عشق ازدواج کردم. تا خواستم دل ببندم دیدم هیچی نداره برخلاف شعارهایی که میدادن هیچ 💩 نیستن. اعتراض کردم خون به پا کردن که وظیفه نداریم الان پسر باید دست پدرو بگیره. خودشون گفتن کمک میکنیم کمک خواستیم خون به پا کردن. لباس خریدم تیکه انداختن.
هرروز دخالت کردن تو زندگیمون. پیام هامونو خوندن و دعوا راه انداختن چرا فلان چیزو گفتی. شوهرم واریکوسل داشت. تا دو هفته بعد عروسیمون رابطه نداشتیم. بعد هم که داشتیم ماهی دوبار نهایت. نازایی و زخم زبوناشو تحمل کردم. بچه دار شدم هزارجور دخالت کردن تو کارم. الانم که هرشب شوهرم میاد میبینم زنگ زدن سرکار یادش دادن.پرش کردن. جدا میخوابه. رابطه کم داریم. هرروز دعواس.
فقط به خاطر پسرم دارم تحمل میکنم چون بابام نمیزاره با وجود‌پسرم طلاق بگیرم. حالم از دنیا بهم میخوره. حق من این نبود.
