ببخشید دردودلم طولانی شد
من و دوستم از دبستان با هم بودیم ، همیشه نمرات من از اون بهتر بود تا کلاس ششم که آزمون تیزهوشان داشتیم و اون قبول شد هیچکس باور نمیکرد حتی مامانش . خلاصه من رفتم مدرسه عادی و اون ی چند روز رفته بود اونجا، بعد چند وقت اومد مدرسه من ، یبار که مامانا میخواستن وضعیت درسیو بپرسن معلم از من تعریف کرد ولی به اون گفت من هیچ تیزهوشی تو این بچه نمیبینم ، از اون روز گذشت و تا به امروز که کنکوری هستیم اون همیشه شاگرد اول بود و من افت کردم امسال اولین سالی بود که موقع اعلام کردن معدلا به من جایزه ای ندادن ، معدلم اومد رو ۱۷ و ۹۰ با اینکه بیشتر از اون درس خوندم و اون ۱۹ و ۷۰ ، در طول ترم مثل هم میخوندیم و من شب امتحان ی دور کتابو تموم میکردم و خانوم پامیشد میرفت بیرون و نصفه کتابو تموم میکرد ، من جز اون تو کلاس دوستی ندارم همه ازم فاصله میگیرن ولی به اون میچسبن ، میگم مهم نیست ولی ته دلم ناراحت میشم . اینم بگم تازه من کلاس میرم ولی اون فقط ی داداش بزرگتر داره که درسش عالیه که تازه مطمئن نیستم بهش کمک میکنه یا نه ( ای کاش مثل اون هوشم خوب بود ) روز به روز خنگ تر میشم اگر ی بار نمرم ازش بالاتر شه کلی ناراحت میشه انگار هممون باورمون شده که اون باید ازم بالاتر باشه همیشه از درس گرفته تا روابط اجتماعی و
هر روز پروتر میشه و بهم خیلی ریز توهین میکن( بالاخره فهمیده از لحاظ عقلی ازش کم دارم )
الان چندسالته ؟ کلاس چندی
صادقانه بگم با این آدم قطع رابطه کن
بهترین مشاور وبرنامه ریز تحصیلی
شماره وپیحش
۰۹۳۰۵۶۰۳۸۲۴
Konkoricity
تو خنگ نیستی به خودت توهین نکن تلاشت کمتر شده امیدتو از دست دادی اعتماد بنفست پایینه روی اینا باید کار کنی
با خودت بگو اون چی از من بیشتر داره که باید نمرش بیشتر باشه؟ منم می تونم برا منم میشه
ولی اون خانوم دوستت نیست من دوستم از لحاظ درسی از من ضعیف تره دارم تمام تلاشمو می کنم کمکش می کنم که اونم به من برسه
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
