خسته ام از هجومِ اینهمه مرگ
از عبورِ تبر به گردنِ برگ
خسته ام از حضورِ بی وزنی
از فرار از خود و قرار با تگرگ
خسته ام از من، از تو، از انسان
از هبوطِ با شتابِ هر ایمان
خسته ام از سکوتِ بی پایان
از خدا و شیطان و این عصیان
واژه ها به انتظار قلم
یخ زده در انجمادِ عَدَم
شاعر اما به مرگِ شعر رسید
چَمبره زده به پای صدها غم
آی با توام خدای پوشالی
گُنَهم سیب بود و عشوه ی حوّا
جرمِ من ریشه از نسلِ آدم بود
مرگ، قسمتم در این زمینِ بی هوا
خسته ام ، خسته از غرورِ تکراری
از سکوتی محض، تلخ و اجباری
همه ی زندگی ، مردگی کردیم
خسته ایم از وفورِ مرگِ تکراری…
برقلب هر انسانی نامی نوشته اند
نامی که بعد از مرگ می تواند بخواند
ومن
بارها مرده ام تا نامت را بخوانم
از دیوارها گذشتم
از پوستر مچاله ی دریاچه ای ناشناس
از مغازه های پشت کوه
که عقاب های مومیایی می فروختند
از مزرعه ی اسفند که منتظر صاعقه بود
گذشتم
بطری های خالی را
از روی اسکلت هاکنار زدم
مجله های زرد را در آخرین ایستگاه جهان خواندم
برای دیدن خوابی آرام
از خواب های آرام گذشتم
به رویای تو خواهم مُرد
با منشوری از راز و
گُل های سپیده دمان
در علفِ حادثه به قُطبِ آتش و
پلکِ گُشاده مهتاب،
به رویای تو خواهم مُرد
با کاج بیکران و پولاد کشیده دریا
در برقِ سیمینِ آسمان
به رویای تو خواهم مُرد
گورم را نخواهی یافت
ای ماه
ای َبدر خلاص
در سوسوی شَبدَر و
منقار مرغان بهار
و نخواهی یافت خاکسترم را
ای سپیده راز
که زخمها زدی
بر سینه ام
کُنجِ ویرانه هات
هزار باره هم
مرگ سراغم را بگیرد
عشق
درون سلول‌های من
خیال مردن ندارد
بی قرار توام و در دل تنگم گله هاست
آه بی تاب شدن، عادت کم حوصله هاست
همچو عکس رخ مهتاب که افتاده در آب
در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست
آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد
بال وقتی قفس پرزدن چلچله هاست
بی تو هر لحظه مرا بیم فروریختن است
مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست
باز می پرسمت از مساله ی دوری و عشق
و سکوت تو جواب همه ی مساله هاست
چقدر سفت شده است پدال دوچرخه دونفره عشقمان
یا من خسته شدم یا به سربالایی رسیدیم
شاید هم تو دیگر رکاب نمی زنی … !
تو را هیچ گاه آرزو نخواهم کرد !
تو را لحظه ای خواهم پذیرفت که خودت بیایی
نه با آرزوی من
تو این سکوت بی کسی صدای دلدار و ببین
تو این شبا تو رویاها چهره عاشق رو ببین
وقتی دلت تنگه براش بغض چشاتو میگیره
تو لحظه های عاشقی نم نم بارون رو ببین
**
