هر شب به سیگار ها
باج میداد
لبهایش را
تا بتواند شعری بنویسد
مردی که تنهایی اش را
دود میکرد....
دل کسی را نشکنید
شاید کسی هیچکس را ندارد
شاید حتی یک نفر را
برای دلداری ندارد
دل شیشه نیست که بشود
تعویض اش کرد
دل گردنبندی ست که
باید آویزش کرد
دلم غربت زده ای ست تنها
روزها می گذرند
و شب ها
تنها همدم من هستند
با دل شکسته روی تخته دلم
از خوب ها می نویسم و بدها
دلم می سوزد
برای خودم
برای تنهایی عمیقم
وقتی هیچکسی
دردم را نمی فهمد
وقتی دلشکستگی
به هیچ هم نمی ارزد
بنویس از دردهایت
شاید روزی کسی بخواند
شاید مثل فروغ
کسی از شعرت
حرفت را بخواند
علت دلشکستگی ات را
بداند
دو تنها دو بی کس ما دو تا هستیم
جدا از مردم آدم نما هستیم
فقط ماییم و ما و خالق یکتا
شدیم جز عشق او بیگانه با دنیا
بیا دستم بگیر از غم رهایم کن
صدای قلب من باش و صدایم کن
کسی باید باشد
آنقدر خوب
که تمام زخم ها را
چسب بزند
که بر تمام دل شکستگی ها
برچسب بزند:
ورود ممنوع !
در خسوف شادی های از دست رفته
ایستاده ام پشت درهای بسته
با یک دنیا دل شکستگی و ناامیدی
کجاست مرهم این دل خسته ؟
شد کوچه به کوچه جستجو عاشق او
شد با شب و گریه روبرو عاشق او
پایان حکایتم شنیدن دارد:
من عاشق او بودم و او عاشق او
شب بیداری ها
و بیداری ها
و بیدارها
با دل شکسته
و تکرار شب های
تکرارها
تکرارها
بزن بر من زخم
تا خالی شود دلت از غم
نباید دلت پر بماند از عقده
دلشکستگی من تمام ناراحتی ات
را شسته
صدای دل شکسته
نوای سکوتی ست که اگر
تلنگری بر آن وارد شود
تبدیل به انفجار می شود
انفجاری از زخم های خونین
میزنم کبریت بر تنهایی ام
تا بسوزد ریشه بیتابی ام
میروم تا هر چه غم پارو کنم
خانه ام را باز هم جارو کنم
بودنم را هیچ کس باور نداشت
هیچکس کاری به کار من نداشت
بنویسید بعد مرگم روی سنگ
با خطوطی نرم زیبا و قشنگ
آنکه خوابیده در این گور سرد
بودنش را هیچ کس باور نکرد
دریا چه دل پاک و نجیبی دارد
بنگر که چه حالت غریبی دارد
آن موج که سر به صخره ها میکوبد
با من چه شباهت عجیبی دارد !!!
