یاد مجردیام افتادم.همش تو ذهنم خیالبافی میکردم که یه نفر دوسم داره منم دوسش دارم و یه رابطه رمانتیک و عاشقانه داریم .البته در واقعیت هیچی نبود چون هیشکی ازم خوشش نمیومد😂تا اینکه ازدواج کردم و اوایل خیلی خوب بود همون حس بی قراری عاشقانه رو داشتم ولی الان دیگه مدل دوست داشتنمون عوض شده.تبدیل شدیم به روزمرگی.
الان پنجره رو باز کرده بودم هوای بهاری و سکوت خونه...یه لحظه حسودی کردم به اونایی که حس عاشقانه رو تجربه کردن .یواشکی دوست داشتن کسیو یواشکی نامه دادن یواشکی دوستت دارم گفتن ...
اینجا که از صبح باد وحشتناک با ابرهای سیاه و بارون نم نم
چقدر زیبا احساستون رو گفتید
کاش عاشقش نمیشدم و الان تو این هوا ضجه نمیزدم
خیلی دوس دارم با همسرم اونطور باشیم .برای هم کار خاصی کنیم که میدونیم طرف مقابل این کارو دوست داره یا دلمون برا هم بتپه وقتایی که ظهر نمیاد خونه شب بدون معطلی برگرده خونه بگه دلتنگتم .ولی انگار مشغلش زیاد شده وقت نمیکنه.چند وقت پیش اصرار کردم یه مسافرت دو روزه بریم از اینکه مادرشو نبرده بودیم حس بدی داشت انگار کل مسیر پکر بود زود از کوره در میرفت.دلم گرفت شاید دیگه اون دوست داشتن بینمون نیست فقط بهم عادت کردیم
تعادل نگه داشتن رابطهها توسط همسرتون میتواند مانع به وجود آمدن این مشکلات شود. ایشون باید طوری رفتار کند که شماو مادرش احساس ترجیحدادهشدن نکنید و عمیقا درک کنید که نظر هر دو طرف برای او اهمیت زیادی دارد مطمئن باشید که هنوز عشق بینتون هست وعادت نیست این حالت شما خیلی در بین همسران شایع هست
