نمیدونم چرا واقعا اومدم اینجا که بنویسم ولی حس میکنم دلم خیلی پره
نبودن مادر تو زندگی آدم خیلی سخت تر از هر چیزیه
پدرا که ازدواج میکنن و سرگرم زندگی خودشون میشن
بچه ها میمونن این وسط نه مادر دارن نه پدر نه تفریح دارن نه فامیل
بدتر از همه اینا وقتی که تو یه جمعی قرار میگیری و میبینی کسایی که تلاششون از تو واسه نرمال کردن زندگیت خیلی کمتره خیلی از تو جلوترند و فقط هم بخاطر بودن مامانِ
مادرا از شکم خودشون میزنن که بچه ها رو سیر کنن ولی باور کنید پدرا اینجوری نیستن
از وقتی مامانم دیگه نیس هر وقت جلو چشمم دیدم مامانی به بچش محبت کرده اشک تو چشام جمع شده
خیلی وقته اون حس محبت بدون منتو تجربه نکردم
حتا وقتی میرفتم مدرسه یا دانشجو شدم تفاوتو میشد بین بچه هایی که مامان دارن و ندارن فهمید
اونکه مامان داشت کلی وسیله با خودش میورد هر وقت مولش تموم میشد مامانه سریع دلش میسوخت براش واریز میکرد منی که فقط پدر داشتم هر وقت زنگ میزدم با این جمله ها مواجه میشدم که پولتو چیکار کردی؟ من دستگاه عابر بانک نیستم
نمیخام ناشکری کنم اما تروخدا خانوما خیلی به خودتون اهمیت لدین هیچکی جز شما دلسوز بچه هاتون نیس
نمیدونید بدون بودنتون چقدر زندگی بچه هاتون سخته
در درجه اول به سلامتی خودتون اهمیت بدین بعد بچه هاتون چون شنا باید همیشه بالاسر اونا باشید
