من یک ساله عروسی کردم و سه ساله که با همیم. شوهرم خییییلی مرد خوبیه تو فامیل من و خودش همه عاشقشن. خیلی خیلی دوستم داره. بهم احترام میذاره و منم عاشقشم اما از لحاظ مالی یه حالم بده. خونه ما تو جنوب شهره. یه آپارتمان ۵۰ متریه که برا خودمونه اما خیلی قدیمیه و راهروهاش داغونن. شوهرم تلاش می کنه چند سال دیگه از اینجا بریم اما فعلا اینجاییم. موضوع اینه که تا بکی از فامیلا یا دوستام میان خونه مون من خجالت می کشم. حس می کنم تو دلشون منو مسخره می کنند که همجین زندگی ای انتخاب کردم. البته همسرم داخل خونه رو خیلی قشنگ باز سازی کرده اما خب به هرحال جنوب شهری و قدیمی بودن آپارتمان هم هست. بعضی وقتا حالم بد میشه. ناخودآگاه همسرمو پس می زنم و حتی به جدایی فکر می کنم.... حس می کنم حقم نیست دیگران بیان و ته دلشون بگن خداروشکر بچه های من از فلانی وضعشون خیلی بهتره
اینجا رو بده اجاره خودتونم جای دیگه اجاره کنید. ولی بنده خدا شوهرت همینم اول زندگی داره زحمت کشیده. قدرشو بدون.
خلاصه که نمی دونم چی کار کنم این حس از بین بره. می بینم دخترای فامیل با چه پسرای پولداری ازدواج کردند حسرت می خورم. می دونم همسر من تنها بوده و کسی رو نداشته دستشو بگیره و خودش همه کارارو کرده و اونا به واسطه خونواده هاشون انقدر موفقند اما حسم خیلی بده. فکر می کنم تا آخر عمر قرار تیست حتی یه بار حس کنم تو یه چیزی از بقیه بهترم
اگه عاشق باشی تو خونه اجاره ای هم عاشق می مونی....مگه جرم کرده باز خوبه خونه داره...من خونم مرکز شهره کوچیکه و معمولی ده ساله...همه بهم گفتن برید بفروشید برید دو خواب ...اما من عاشق خونم هستم..
مسعله همون حسی هست که داری... چرا میخوای از بقیه بهتر باشی؟انسان باید برا زندگی تلاش کنه ولی نباید به خاطر مردم زندگی کنه. تلاشش برا خودش باشه. شوهر من پدرش دستش رو گرفته، البته دستش درد نکنه ولی منتش رو سرمونه.
هممون کم و بیش این حس رو داریم یا تجربه کردیم. کلا آدم ایزاد این طوره. مستاجر باشه میگه صاحب خونه شم حتی کوچیک و قدیمی... خونه کوچیک داشته باشه میگه بزرگتر... خونه بزرگ داشته باشه میگه محله بهتر.. محله بهتر میگه حالا باغ و ویلا بگیریم و...ولی به خاطر این فکرها شوهرتون رو پس نزن. إن شاالله با هم زندگیتون رو میسازن یه روزی به امروز میخندی
ارسال نظر شما
