دنیا اگه بهش عمیق فکر کنم دیوونه میشم زندگی انسان نفس کشیدن همه و همه اگه زیادی بهشون فکر کنم انگار کلا مثل یه بچه تازه به دنیا آمده هیچیو نمیفهمم اکثر اوقات متوجه احساساتم نمیشم نمیدونم استرس دارم نمیدونم ناراحتم نمیدونم هیجان دارم با همه ی اینا رو با هم از اینکه متوجه نمیشم چه احساسی دارم واقعا متنفرم حتی الان واقعا نمیدونم اون چیزی که میخوامش از ته دل دوسش دارم ؟وقتی به دوست داشتن اون کار شک میکنم قلبم درد میگیره نمیدونم بخاطر اینه که نمیخوام قبول کنم که اگه اونو دوست نداشته باشم چیزه دیگه ای ندارم یا بخاطر اینه که واقعا جزوی از زندگیمه و عاشقشم من آدم تنبلیم از تلاش کردن خوشم نمیاد دوست ندارم به خودم زحمت بدم و چیزی که دنبالشم تلاش و زحمت زیادی میخواد اینو بقیه هم میدونن برای همینه که بهم میگن بخاطر تنبلیم میتونم کله چیزی که دوسش دارم و از دست بدم نمیتونم چیزی بگم چون این یه حقیقته من به دوست داشتن و عشق باور دارم فک میکنم اگه واقعا آدم یه چیزی رو دوست داشته باشه قطعا هیچ وقت دلش نمیکنه و در حال تلاش برای بدست اوردنشه اما وقتی خودمو میبینم حتی به اعتقاداتمم که به اندازه ی غیر قابل تصور باورشون دارم شک میکنم
شاید متوجه حرفام نشید اینکه آدم خودش مقصر تمام بدبختی هاش باشه و با اینکه میدونه روز به روز بدتر میشه و بازم ادامه میده ازش متنفرم از خودم متنفرم بعضیا بهم میگن خودازارم اولش مقاومت میکردم اما الان فک میکنم این درسته
چیزی که دارم از دست میدم خودمه زندگیمه
