دیگه خسته شدم انگاری اخر خطه..۲۳ سالمه بچه طلاقم پدر مادرم به هر طریقی که تونستن به روحو روانم تجاوز کردن هر اتفاقی که بگین تو خونمون افتاده مامانم دوبار از دست بابام خودکشی کرد چند سال پیش بابام دست بزن داشت مادرمو کتک میزد اکثر روزا هیچی نداشتیم برا خوردن حتی خرجمونو نمیدا.....تو محیط کوچیک و با فرهنگ داغون بزرگ شدم حتی اونجا بد میدونستن دختر از خونه بباد بیرون با مادرم از دست پدرم اومدیم شهر بزرگ با هزار سختی و مشقت چن ساله من پشت کنکورم اونم رشته انسانی..خنگ نیستم ولی هر روز یه مشکل بزرگ به مشکلاتمون اضافه میشه با این که دلم میخواست فرهنگیان قبول بشم ولی اعصاب درس خوندنم ندارم دیگ کار هم پیدا نکردم تا الان سابقه کارم ندارم افسرده افتادم گوشه خونه دستو دلم ب هیچ کاری نمیره شاید دو هفته از خونه بیرون نرم حتی..خواستگارم ندارم که ازدواج کنم حتی .. ۸۰ روز تا کنکور مونده کاش یه معجزه ای میشد گرفتاریام کم میشد میتونستم درس بخونم دیگه زمانی هم نمونده نمیتونم به فرهنگیان امیدی داشته باشم چون شهرمون حداقل رتبه ۲ هزار میخواد برا معلمی فقژ خواستم درد و دل کنم در نهایت میتونم بگم لعنت خدا و زمینو زمان بر پدر و مادر بد.....
من زن دوم شدم تابیک اخرمو بخون
سعی کن بری سرکار،از این حال و هوا درمیای
بخون حداقل آزمایشی امتحان بده ببین شاید رتبت خوب شد
هوففففف هممون ترررر زدیم از دست این زندگی هرکسی به هر نحوی
بدشم اعتماد به نفستو ببر بالا درستو بخون امید وارم که موفق بشی بد شم خواستگار ندارم ینی چی مگه اون ازدواج کرده ها چیکار کردن که مجددا ازدواج کنن چیکار کنن تو با این وضعیتی که الان توش هستی ینی افسرده اعتماد به نفس پایین ازدواج هم کنی باز حس بدی داری پس سعی کن افکار ات خودتو کنترل کنی بقیش حله
بخدا که منم کل زندگیم همین شرایطی رو داشتم که داری هم سن منم هستی فقط شانست گفته از پدرت جدا شدین و میتونی یه زندگی درست حسابی داشته باشی بدبختی من هنوز دارم تو همچین خونواده ای زندگی میکنم و هرروز به خودکشی فکر میکنم از دانشگاهی انصراف دادم ک دوباره کنکور بدم ولی اصلا از نظر روحی نمیتونم نمیدونم باید چیکار کنم
