خلاصه میگم.
ما از یه دختر خانوم که تو تاپیک های قبلی هم قضیه رو تعریف کردم تو دانشگاه آشنا شدیم و یه بار بهش کادو دادیم اونم قبول کرد. تو کلاس همدیگرو میدیدیم. یه دخترخاله هم داره که خیلی شعور و شخصیت داره. همیشه تحویل میگره آدم رو. طرفای عید دوباره خواستم واسه دادن کادوی عیدش یه قرار لحظه ای بزارم که کادو رو بهش بدیم. خودش زد به اون راه که متوجه نمیشه و فلان. گفتش که از اون قبلی هم منظورم رو نفهمیده بود. 🥲🥺😑. منم گفتم که خاطرتون واسم عزیزه واسه همین. اونم گفت ارتباط رو فقط در حد همکلاسی نگه دارین. از اون به بعد هم از اینستا ریمو کرد. اما تو پیوی اینستا و تلگرام در ارتباطیم. البته فقط من. هر وقت هم نمیاد جزوه های اون جلسه رو واسش میفرستم. این اواخر هم با منت جواب سلام میده. امروز رفتم کلاس دختر خالش قشنگ تحویل گرفت و منم با احترام احوالپرسی کردم. این حتی نگاه نکرد که سلام بدم. آخرش سرش رو بالا آورد و من سلام دادم. بعدشم رفت بیرون و پستی که دیروز شب فرستاده بودم از اینستا لایک کرد.😐 اول ها خیلی مشتاق بود. الان بعد دادن اون کادو لعنتی و بعد اینکه فهمید دوسش دارم اینجوری میکنه. منم بعد گرفتن مدرکم میرم خواستگاریش. اون هیچ. اما این سطح از بی توجهی و بی حرمتی آزارم میده. من قلبا دوسش دارم. صبح و شب هرکاری که انجام میدم حین انجام اون کار به این دختر فکر میکنم. شبا به عکساش نگاه میکنم و میخوابم، صبح ها هم بیدار که شدم به عکساش نگاه میکنم و روزم رو شروع میکنم. من خیلی میخوام بهش محبت و کمک کنم و باهم حرف بزنیم، واسش کادو بخرم، کمکش کنم، بهش خدمت کنم، از ته ته قلبم دوسش دارم. وقتی به آدم بی حرمتی و کم لطفی نابجا میشه آدم عذاب میکشه. من نه مثل جوونای هم سن و سالم بی شرفم، نه سیگاری، پوست و استخون، هول، لوده و....نیستم. پدر و مادرش رو هم عین پدر و مادر خودم میدونم.
من سنگین هستم. یه نفرم دوسش داشته باشم بهش وفادارم. الان این حسش به من چیه؟ من که کاریش نکردم. از فیزیک بدنی مشکلی ندارم، از اخلاق مشکلی ندارم، میدونه خواهر و برادر هم ندارم. این چرا اینجوری میکنه؟
