بچه ها من چند وقته متوجه شدم که توی زندگیم امیدی برای تلاش ندارم. دلم اشتیاق زندگی می خواد. دلم خودانگیختگی برای کار و تلاش می خواد.می دونین منظورم اینه که لزوما فلان چیز یا فلان موفقیت یا فلان موقعیت رو نمی خوام. من خود اشتیاق تلاش کردن رو می خوام. اشتیاق برای برنامه ریزی. شادی سحرخیزی. انگیزه برای تا ساعت دو نیمه شب کار کردن. خدا می دونه به اینایی که با انگیزه و تمرکز کار می کنند و شب ها موقع خواب به بهتر شدن کارشون فکر می کنند چقدر حسودیم میشه. من دلم می خواد یکی از اینا باشم. فکر کنم فقط این ها هستند که هرگز حسرت گذر عمر ندارند و پیری خوبی خواهند داشت و زیبا می میرند.
اگر اینطوری بشم خودبه خود شاد میشم. خود به خود پولدار میشم. اصلا لازم نیست دنبال شادی یا پول بدوم
اهوم اینا از عمرشون درست استفاده میکنن وقت تلف نمیکنند تو خونه نمیشنن علکی اینا پشت کنکور نمی مونن کاش میتونستم اینطور باشم
منم دقیقا همینارو میخوام
وقتی تو نی نی سایت صحبت حاجت روایی میشه. من همش فکر می کنم حاجت من یک تغییر شخصیت اساسیه
می دونستی تظاهر به یکچیزی باعث میشه همون چیز اتفاق بیفته؟
مثلا تظاهر به حال خوب واقعا حال آدمو خوب می کنه
تظاهر به شاد بودن
تظاهر به موفق بودن
چقدر خوب خواسته دل منو گفتی خیلی مشکلات دارم ولی انگار از درون مُردم واقعا خوش بحال کسانی که حس زندگی درونشان نمرده و برای تک تک روزهاشون هدف و شوق دارن
شوق زندگی خیلی خوبه که منم ندارم .
عزیزم چند سالته؟
اگر اینطوری بشم ۱۰ کیلویی که سال هاست دلم می خواد کم کنم رو خود به خود کم می کنم. اصلا لازم نیست اینقدر با خودم درگیر باشم
به نظرم انسان خلق شده که اینطوری زندگی کنه
اصلا لازم نیست حواسم باشه که لبخند بزنم. حواسم باشه که قوز نکنم. حواسم باشه که .... همه چیز خود به خود درست میشه
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
2 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز