خوب فیلم شاتر آیلند یک فیلم روانشناسانه هست که توی کل فیلم اول یه روایت داره که اینا کارگاهند و سالمند در بیست دقیقه ی اخر مشخص میشه که این تدی واقعا خودش بیمار شماره 67 هست که زن خودشو کشته و حالا برای اینکه از احساس عذاب وجدان نجات پیدا کنه دو شخصیتی شده و چندین نشانه هست توی فیلم که اینبار وقتی برای دوم یا سومین بار بهش نگاه میکنید نشانه ها واضح میشن مثلا اونجا که زنه میگه من اب میخوام موقع خوردن لیوان توی دستش نیست یا مثلا همکارش که درواقع دکتر روانکاوش بود موقعی که میخواد اسلحه شو تحویل بده اسلحش گیر میکنه درحالیکه یه مارشال خوب با اسلحه ش راحت کار میکنه و ... همینا ثابت میکنه واقعا تدی بیمار بود البته نولان همیشه در پایان فیلماش تا حدودی رمزگشایی میکنه و بنابراین روایت پایانی درسته فقط غیر منتظره س