چطور با سوگ عزیزانتون کنار اومدین

از دست ندادم خداروشکر 

واقعا سخته 

بعد دوسال هنوز باور نکردم ک رفته 

ب خودم میگم رفته مسافرت...بزودی میبینمش

دوساله دارم اینجوری سر میکنم ب این قضیه

صبر واینکه به این درک برسیم که هیچ کس در این دنیا ماندگار نیست وهممون میخاییم یه روز از این دنیا بریم....

گذر زمان

براش قرآن بخوان و نذر بده 

اون الان حالش خوبه 

اینو با خیال راحت میگم چون تجربه کردم

نمیشه کنار اومد هیچوقت 

پادکست سوگ مجتبی شکوری رو گوش کن دو قسمتیه

کتاب عیبی ندارد اگر حالت خوش نیست 

اما بدون هیچ وقت قرار نیست کنار بیای من ک نتونستم امیدوارم تو بتونی 

عادت کردم اوائل سخت بود هیچ وقت یادم نمیره فقط عادت کردم همین

واسش قران میخوندم و تا جایی ک میتونستم گریه کردم

کنار نمیای

فقط مجبوری زندگی کنی

و هیییچکسم درک نخاهد کرد که همون لحظه ک حتی شاید داری میرقصی تو ی عروسی ی خاطره از عزیزت یادته و بغض تو گلوته

و همه فک میکنن فراموش کردی😊

خیلی بسختی   مشغول کار شدم  و  هر روز برای آرامش خودم و عزبز از دست رفته  قرآن خوندم   

بجز کنار اومدن راه دومی هم وجود داره مگه؟

هیچ انسانی از بین نمیره و کسایی که از دست دادیم فقط جسم که یک لباس هست رو کنار گذاشتن و هنوزم در کنار ما حضور دارند....من خودم پدرم چند روز پیش فوت کرد و حقیقت برام روشن شد که اصلا مرگی وجود نداره و ما همیشه حضور داریم...از یک دونه ی کوچیک که زیر خاک رشد میکنه و تبدیل به یک درخت سَرسبز میشه و هرسال در بهار شکوفه میده میشه فهمید که هیچ چیزی در این دنیا از بین نمیره و هیچ اشتباه و نقصی هم توی این عالَم نیست....وجودِ ما بینهایت هست و همیشه در لطف و عشق زندگی خواهیم کرد چون این جسم ما فقط یک لباس هست که با مرگ هم ما ادامه ی زندگیمون رو خواهیم داشت.....همان جریان زندگی که شبانه‌روز در رگ‌هامون جاری است، در جهان هم در جریان است و با وزنی آهنگین و زیبا می‌رقصد و این جریان زندگی بینهایت و جاودانه و همیشگیه...

دکتر دایانا موریسی ازتجربه کنندگان نزدیک به مرگ میگه:  اگه هزار ميليون سال ديگر در بدن خود يا بدن شما زندگي کنم هيچ تجربه و رويدادي روي زمين وجود ندارد که بتواند به خوبي مرگ باشد، هيچ رويدادي....

از وقتی برنامع زندگی پس از زندگی رو دیذم و فهمیدم ادمهای خوب براشون مرگ حکم رهایی از قفس رو داره و راضی ان از شرایطشون،خیلی تحملش برام راحتتر شد.از طرفی هم با خودم میگم ما هممون مسافر یه قطاریم.یکی یه ایستگاه زودتر پیاده میشه و بکی دیرتر.تهش همه به هم میرسیم.فقط از لحظه لحظه این زندگی باید استفاده کنیم که مبادا دستمون اون طرف خالی باشه.....

با دیدن برنامه زندگی پس از زندگی ....درمورد تجارب نزدیک به مرگه از شبکه چهار ماه رمضونا میده....ساعت۱۷ و۳۰ ...دیگه از مرگ و جدایی مثل سابق نمیترسم چون میدونم یه روزی هممون به خونه اصلیمون برمیگردیم قرار نیست تا ابد از هم جدا و دور باشیم...