کلی هدف و ارزو
اصن هدف و ارزو بیخیال
کارخونه و ی سری کارها رسیدگی بخود
هیچی جا ب جا نمیکنم
ی جا میشینم لش میکنم
کارهام مکتوبم میکنم مجبور کنم انجام بدم
ولی انگار ناتوانم نمیتونم از جام بلند شم
استرس دارم خودمو دوس ندارم
حتی منی ک با خاله و دایی هام تلفنی حرف میزدم
الان این کار برام دشوار و استرس اوره
چرا واقعا چرااااا
کاش ریششو میفهمیدم
منم همینم
گ.ش.ا.د تشریف داری😂
واضحا افسرده هستین
عادت کردی به تنبلی ارادت ضعیف شده. اضطرابتم باعث میشه نتونی بری طرف کار. باید کمال گرایی رو بذاری کنار وکم کم شروع کنی بزنی به دل کار. اگرم نتونی نباید استرس بگیری و خودتو سرزنش کنی. از کارهای کوچیک شروع کن هر روز یه کار خیلی کوچیک انجام بده تا یه هفته هفته ی بعد دو تا بعد همینطور ادامه بده. داستان ایراهیم تنبلو خوندی ؟ که زنش هر روز غذاشو میذاشته یه ذره اونورتر تا اینکه تا پشت در میره و درو روش میبنده. تو هم با خودت با این سیاست رفتار کن. احتمال میدم به دوپامین فضای مجازی هم اعتیاد داشته باشی. حتما کتاب عادت های اتمی رو بخون
میدونی چیه ؟ تو اضطراب داری و هی ذهنت بهت میگه کاراتو نکردی و از این قضیه عذاب وجدان میگیری فضای مجازی هم یه جورایی برات حکم مخدر داره که با اون اضطرابت مواجه نشی. بکم کم فضای مجازی رو کم کن و شروع به انجام کارهات بکن چون این چرخه ی معیوب ادامه پیدا میکنه و هی اضطرابت بیشتر میشه و از هدفات دور میشی.
