هنوز هم کناره پنجره اتاقم به انتظار امدنت می ایستم و دیگر زیر باران نمیروم اما از پشت همین پنجره گاهی به تماشای باران گونه هایم خیس میشود و در تنهایی و یاس و در سیاهی شب دیگر سری به روی شانه ام نیست که فا ل حافظ بگیریم که کدام یک همدیگر را بیشتر دوست داریم.....
و نخهای سیگارم که لبهایم را بی امان بوسه باران میکند و من جز تلخی آن چیزی را درک نمیکنم.....
و یاد آنروزی می افتم که با بغض شکسته و اشکهای بی امان گفتی دیگر دست از سرم بر نداری خودم را خواهم کشت.....آن روز در بهت و در غربتی وصف ناپذیر در سردی نگاهت خود را کشتم تا مبادا در خیال و رویاهم به سراغت بیایم تا زبانم لال مبادا به خود اسیبی برسانی...........
