کینه یا غرور ؟

همیشه سعی کردم اطرافیانمو مخصوصا خانوادمو که منظورم  خانواده همسرم هم هست از خودم راضی نگه دارم .گاهی واقعا بی اغراق میگم تماممو گذاشتم برای تک تکشون .اوایل خودم راضی بودم از کارم .هرکی کار اداری داشت هرکی کار و خرید قبل ازدواج داشت با کمال میل براش انجام میدادم و ثوابشو نثار شادی روح پدرم کردم .اما بعد ۱۷ سال به این منوال گذشتن یه اتفاق خیلی بد برای خودم و همسرم افتاد که ورشکست شدیم واز اون روز فهمیدم که هیچکسی و ندارم وهیچ کس نتونست بعنوان همدرد کنارمون باشه .از نظر مالی کمکی نخواستم چون درک کردم که شاید ندارن .که بعدها اینم اشتباه فکر کردم .ولی همدردی نکردن ....حالا شدم یه آدم کینه ایی .بقدری از همممممممه اطرافیانم متنفرم که حد نداره .جوری که حتی طوری رفتار کردم  که هیچ کسی دیگه پاشو خونه ام نذاره حالا با گذشت ۳ سال از اون حالات بد میبینم که خیلی تنها تر از قبلم .گاهی دلم میخواد از اول شروع کنم به رفت امد ولی دل و دماغشو ندارم .بنظرتون چیکار کنم ؟ مشاوره هم رفتم میگه همه چیو فراموش کن .ولی من تا چشمم بهشون میوفته همه چی یادم میاد که اینا همونایی هستن که تو سختی تنهامون گذاشتن .روزا و شبایی گذشت که یخچالمون خالی بود و منو بچه هام با اشک چشم خوابیدیم .