فردا

هین و هین ای راهرو بیگاه شد

آفتاب عمر سوی چاه شد

هین مگو فردا، که فرداها گذشت

تا به کلی نگذرد ایام کشت

عمر من شد فدیهٔ فردای من

وای از این فردای ناپیدای من!

مثنوی معنوی