ده روز ازار روحی به پایان رسید
فکر می کردم خانه مکان امنی برای من باشد.. کمی ارامتر و راحت تر بگذرد.. اما خیال خامی بیش نبود.. من با پدری ازارگر و بیمار زندگی می کنم.. اگر نتولنسته ام تا کنون مستقل شوم بی عرضگی خودم هست ن هیچ کسی دیگر... مقصر تمام دردهایم خودمم همین.. همین
+خدا جونم کمک کن عید بتونم کار کنم و با کار روح خسته امو ارومتر کنم.. اینجا جای من نیست.. جایی ک هر روز با تحقیر و عذاب باهات برخورد بشه.. جایی ک برای ی قابلمه 60 تومنی و لک شدنش تحقیرت کنن.. لکی ک فقط با شستن چند دفیقه ای از بین بره.. مسئله ی لک رو قابلمه نیست.. مسئله لکی هست که با شستن از بین میره ولی عذاب و تحقیر و دردی که بهت دادن از بین نمیره که نمیره و چه بد که من هیچ وقت نفهمیدم پدر داشتن ینی چی.. اما مهم نیست در عوض فهمیدم پدر ازارگر داشتن ینی چی.. کسی که حاضر بشه عذابت بده تا خودش خوش باشه.. چون اون و غرورش از هر چیزی مهمتره..
+خدایا تا الان ابرو داری کردم ولی حق بده دیگ نمیتونم اینجا بمونم و هیچ پناهی جز تو هم ندارم.. نذار به راه نادرستی کشیده بشم کمک کن برم ازینجا
