بچها جدا از اینکه دوستای خوبی ندارم
من تازه عروسم اومدم شهر غربت امروز مامانم شون دور هم بودن باهام تماس تصویری گرفتن
بعد از تماس اینقدرگریه کردم خیلی دلم براشون تنگ شده با اینکه یک هفته کمتره ک دیدمشون
همیشه کلافه ام میرم بیرون شهر برام اصلا خوشم نمیاد .نمیدونم چطور بگم ولی چند وقته همش گریه میکنم دلم براشون تنگ میشه عکساشون میبینم عصبی میشم
دوستی ندارم توی این شهر
اقوامم نیستن به جز مادرشوهر ک باهاش رابطه برقرار نمیکنم ناراحتی پیش بیاد
غمگین میشم هیچکس نیست باهاش حرف بزنم نمیخوامم مامانم بگم ک دلش ی جوری شه
میریزم تو خودم یا به دوستام میگم
الان اینقدر روم فشار هست
من غدای مامانم میخوام
بغل مامانم
حتی دعوا کردن های مامانم
فقط دلم میخواد برگردم عقب
🥺
منم تو غربتم . چند وقته از خوانوادت دوری؟
شوهرتو دوست داری؟
عزیزم چقدر درکت میکنم چون من هم مثل تو شهر غریب و دور ازدواج کردم البته ۴ ساله که ازدواج کردم از روزای اول خیلی بیشتر عادت کردم
اما همچنان هیچ دوستی تو این شهر ندارم
عزیزم کاملا درکت میکنم چون منم تو غربتم تو یه کشور دیگ. باز خوبه تو فقط شهر دیگ هستی و رفت وامد آسونتره . میگذره روزها و عادت میکنی ولی ظاهرا چون همیشه دل تنگی . تازه من آدم وابسته نبودم .
تو که غذای مامانتو میخوای دیکه ازدواج نمیکزدی
یه نصیحت بهت میکنم لطفا نذار این مسئله دوری و دلتنگی باعث اختلاف بین شما و شوهرت بشه بخدا مرد تا یه جایی ناز میکشه از یجایی به بعد خسته میشه از حرفا و غر زدنای تکراری...
سعی کن اسقلال رو یاد بگیری و قوی باشی به این فکر کن خیلیا خارج کشور ازدواج میکنن اونا دل ندارن؟!
