شدم یه جسم که اینور اون ور میره ولی هیچ روحی تو تنم نیست به همه چیز بی حس شدم الان دلم میخواد زار زار گریه کنم ولی نمیتونم باید جلو بغض هامو بگیرم چقدر دلم برا خودم میسوزه خیلی
من به اون نقطه پایان زندگی ام رسیدم چرا خدا کاری نمیکنه برام نه خواستگاری دارم که راحتم کنه از این زندگی یه خواستگار دارم خیلی زرنگه خیلی آدم حسابیه ولی چهرش به دلم نمیشینه اصلا ۴ ساله به پام نشسته ۲۶ سالشه ولی من جوابم منفیه فقط همین یک خواستگار دارم
از خودم بگم ۲۱ سالمه دیپلم دارم پشت کنکوریم پدرم مرده برا خرج مخارج با مادرم میریم پیش یه پیرزنی که تنهاست ولی اون خیلی اذیتم میکنه با حرفا های کنایه هاش زهر به تمام بدنم پخش میکنه بخدا همش میگم خودکشی میکنم تیکه میپرونه که آره نوه ها م دکترن تو هیچی نیستی دیروز یادم رفت شماره پسرشو بزارم سرحافظه
میگه از عمد شماره بچه هامو نمیزاری سر حافظه گوشی الکی میگی یادت رفت تو خنگی که میگی یادت رفت از این حرفا
منم دل دارم تاکی اینو تحمل کنم
مادرمم میگه مجبوریم چیکار کنیم با یارانه ک نمیشه زندگی کرد بخدا این حرفاکل زندگی امه الان میگید چرا نمیری سرکار یا درس نمیخونید سرکار نمیتونم برم از شهر فاصله داریم متاسفانه درسمم داره عقب میفته ازبس فکرم مشغوله همش میگم بزار همون پسره بیاد برام از شرایط زندگی راحت شم تاکی بامادرم برم این خونه اون خونه و حرفا کنایه هاشون بماند....
ولی وقتی یادم میاد نمیتونم تصورش کنارم تو بازار که باهام راه بره اذیت میشم کلی گریه میکنم اون میتونه منو خوشبخت کنه منم ایراداتی دارم تو چهره ام گفتم که خواستگاری جز اون ندارم اونم بدجوری منو میخاد پام نشسته چیکار کنم