منم۷سالم بودخواهرم بدنیااومد.بابامامانم هیچ فرقی نمیذاشتن ولی چون خواهرم تاصبح گریه میکردوضعیف بود ومریض میشد خیلی بهش میرسیدن دیگه وقتی واسه رسیدگی ب درسای من نداشتن.تاچندسال وضع همین بود.بااینکه کل مدرسه ازهوش من تعریف میکردن ولی افت کردم تودرسام.باورت میشه یه مسافت طولانی خودم میرفتم مدرسه وبرمیگشتم.ولی دلم ب محبتای مادرم خوش بودکه حسادت نمیکردم.نذارآینده بچه هات باهم دشمن بشن که چوبشوخودت میخوری
دخترتو یه دختر حسود میکنی ک چشم دیدن خاهرشو نداره و در ضمن دختر کوچیکتم زیادی لوس میکنی
افسردگیه بعدزایمانه.منم وقتی بچم اومد تاصبح گریه میکردم ک من نمیتونم اینونگهدارم یه بلایی سرش میاد بلدنیستم وفلان...انقدفکرمنفی میومدسراغم ک میگفتم دارم ظلم میکنم ب بچم که الان تنهاییم توخونه.یه اتفاقی براش نیفته
عزیزم منم اوایل زایمان مث تو شدم اما دلیلش این بود ک پسرم خون ب جگرم کرده بود و دخترم اروم بود.بخاطر همین از پسرم زده شده بودم...ببین بشین نگاهش کن بشین فک کن اگه نباشه میتونی خودتو بخاطر تبعیضت ببخشی؟میتونی کنار بیای با نبودنش؟میتونی رنجش رو ببینی؟میتونی ببینی دخترت عذاب بکشه؟عزیزم شاید ب رو نمیاره اما دخترت قطعا متوجه تغیر رفتار تو میشه و داری عذابش میدی بچه ت رو.ب خودت بیا
بشین درد و دل کن باخدا.ازش بخاه کمکت کنه
شما افسرده شدی خودت خبر نداری
انگار دیگه هیچی تو این دنیا برام مهم نیست حتی خودم فقط بچه دومه که منو نگه داشته بمیرم اوایل زایمانم دختر اولم میگفت مامان چرا با من اینجوری حرف میزنی چت شده خودمونم شکه شده بودیم که من چم شده اما انگار دیواری کوتاه تر از اون نبود همه خشم و دردمو سر اون خالی می کردم
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
30 ثانیه پیش
32 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
