همیشه فکر میکردم افرادی که میان توی اینجا پست میزارن...و از مشکلاتشون میگن، چقدر خاله زنک و چیپ ان...
اما وقتی خودم بهش مبتلا شدم...فهمیدم گاهی آدم ، تنها و بی کَس میشه...مشکلشو نمیتونه به کسی بگه...یا اصلا کسی رو نداره که بگه....اونوقت اونقدر سنگینی این مشکل بهش فشار میاره و از آستانه ی تحمل فرد فراتر میره که میاد به این سایت چنگ میزنه...و در واقع جز اینجا دست آویزی نداره!
حتی اگه هیچ جوابی نگیره...حداقل با گفتنش سبک میشه...
گاهی آدم اینقدر مستاصل میشه که نمیدونه باید چیکار کنه...
و اینجا جایِ خوبیه برا آروم شدن🌱💙
میگن آدم تا با کفش کسی راه نرفته ...نباید قضاوتش کنه :)
