بی تو این شهر برایم قفسی دلگیر است!
شعر هم بی تو به بغضی ابدی زنجیر است
انچنان می فشرد فاصله راه نفسم
که اگر زود اگر زود بیایی دیــــر است
رفتنت نقطه ی پایان خوشی هایم بود
دلم از هر چه و هر کس که بگویی سیر است
سایه ای مانده ز من بی تو که در آینه هم
طرح خاکستریش گُنگ ترین تصویر است
کاش میبودی و با چشم خودت می دیدی
که چگونه نفسم با غم تو درگیر است
تار های نفسم را به زمان می بافم
که تو شاید برسی، حیف که بی تاثیر است....
جان من و جهان من روی سپید تو شده ست
عاقبتم چنین شده مرگ من و بقای تو
از تو برآید از دلم هر نفس و تنفسم
من نروم ز کوی تو تا که شوم فنای تو
.
دنبال من می گردی و حاصل ندارد
این موج عاشق کار با ساحل ندارد
باید ببندم کوله بار رفتنم را
مرغ مهاجر هیچ جا منزل ندارد
من خام بودم، داغ دوری پخته ام کرد
عمری که پایت سوختم قابل ندارد
من عاشقی کردم تو اما سرد گفتی:
«از برف اگر آدم بسازی دل ندارد ...»
باشد، ولم کن با خودم تنها بمانم
دیوانه با دیوانه ها مشکل ندارد
شاید به سرگردانی ام دنیا بخندد
موجی که عاشق می شود ساحل ندارد
