بی معنایی زندگی

قبلا توی یه تاپیک گفتم که از وقتی برادر بزرگم از دنیا رفت دیگه روحیه زندگی کردن ندارم... به نظر شما آدمها چه جوری بعد از رفتن عزیزترین هاشون به زندگی ادامه میدن؟ من دیگه حتی یه نفر نیست که دلم بخواد باهاش حرف بزنم بیرون برم یا احتمال بدم باهاش خوش بگذره از همه بدم میاد امیدی به هیچ کس نیست دلم میخواد تا اخر عمر تنها باشم خودم رو دوست داشته باشم اما خب وقتی تنهام دیگران یه آدم شکست خورده فرضم میکنن مگه حتما باید با کسی باشی تا آدم حسابت کنن اعتماد به نفسم رو تموم میکنن خب من واقعا از کسی خوشم نمیاد حداقل فعلا نمیاد شایدم کسی پیدا شد که یه روزی ازش خوشم اومد الان که نمیتونم به زور به خاطر رفتار بقیه خودمو اسیر کنم نظرتون چیه؟