آخرین دختر خانواده ای بودم که پسر نداشتن.برای بابام جنسیت بچه ها مهم نبود و همیشه خدارا شکر میکرد اما مامانم خیلی دلش پسر میخواست . انگار بین همه کوچیک شده بود بخاطر دخترزایی . برای همین همیشه از بچه دار شدن میترسیدم . موقع ازدواج با شوهرم شرط کردم بچه نمیخوام اونم قبول کرد
خواهر هام همشون دختر آوردن و من روز به روز بیشتر از بچه دار شدن ترسیدم. خودمو مشغول هزار کار میکردم که به بچه فکر نکنم
هیییی دختررر معصوم و مظلوم:)
تا به یه جایی رسید که دیدم واقعا جای خالی بچه زندگیم حس میشه چون واقعا عاشق بچه ام
عاشق دختر دار شدنم
جنسیت بچه واسم اهمیت نداشت
اما واقعا دلم واسه مامانم میسوزه واسه خواهرام
واسه حرف مردم
واسه خانواده پدرم که به رخ میکشن پسراشونا واسه حرفای خانواده شوهر خواهرام
از طرفی با تمام این فکرا گذاشتم بچه دار بشم اما نشدم
بخاطر تنبلی تخمدان دکتر گفت تازه شاید به زور بچه دار بشی جنسیتش که هیچی
تا الان به کسی نگفتم بچه میخوام گفتم نمیخوام فعلا اما چقدر دوا و درمون کردم بچه دار نشدم
همه وقتی میبینندم میگن بذار بچه دار بشی دیگه اما میگم نمیخوام. نمیگم نشدم .
امشب با خانواده پدرم بیرون بودیم اما مامانم بیچاره نیومد چون دختر خواهرم که به دنیا امد خیلیاشون نیومدن سر بزنند و مامانم اینا یه نقطه ضعف میدونه واسه خودش فکر میکنه چون دختر شدن نیومدن
از یه طرف دلم واسه مامانم مبسوزه میگه امیدم به توه
از یه طرف دلم واسه همه ترسای خودم میسوزه
از یه طرف اصلا امید به بچه دار شدن ندارم
تا الان که بچه نمیخواستم هرکی میگفت بچه دار نمیشی اصلا ناراخت نمیشدم اما جدیدا همش ناراحت میشم و گریه میکنم
الانم دارم اینجا مینویسم که فقط یکم سبک بشم کمتر گریه کنم
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز