2777
2789
عنوان

داستان زندگیم

542 بازدید | 34 پست

من زیاد اهل درد ودل کردن نیستم اونقد که اصلا بلد نیستم هم حرف بزنم با کسی ،خلاصه اگه حوصله سر بره ببخشید  

با خودم گفتم داستان زندگیم وبراتون بگم در عوض شمام بهم بگید من مقصر اصلی 

 بودم توی این زندگی یا نه ؟!آیا من خودم نخواستم و تلاش نکردم که امروز توی این نقطه از زندگی ام ؟

راستی تایپ شخصیتمو بهتون بگم که اگه راجع بهش اطلاعات دارین بهتر بتونین منو بشناسین تایپ infjهست ...


من متولد اواسط دهه ی هفتاد هستم،پدرم فرهنگی بودو مادرم خانه دار.پدرم بخاطر مشکل پارانوئیدی که داشت هم من و هم مادرم رو تحت فشار زیاد می‌گذاشت 

مثلا زمانی که می‌خواست به سرکار بره در رو قفل می‌کرد...مادرم تعریف کرد یکبار یکی از آشناهاش به خونمون میان و موقع رفتن اون آقا میگه کاری نداری مریم ،ما داریم میریم ،...مریم اسم مستعار مادرم،و پدرم از اون موقع مدام سوال پیچش می‌کرد که چرا فلانی تورو به اسم کوچیکت صدا زده ...

اینهارو گفتم تا  گوشه ای از زندگی که من توش بزرگ شدم رو بتونید متصور بشید ...

راجع به پدرم ،اینکه اون توی یه خانواده ۵ نفره به دنیا اومد عمه ام  بر اثر سرطان مرد 

عموم متاهل بود و فرزند داشت ولی معتاد شد و زن و بچش ترکش کردن 

مادربزرگم بدبین ،تنها و بی حوصله بود در نتیجه تمام اینها رو ی پدرم تاثیر گذاشت و زندگی برای ما و خودش جهنم کرد 

من وقتی ۳ ساله بودم یه روز با پای گلی اومدم داخل خونه 

اون عصبانی شد و پای منو شکست ...من بخشیدمش ...فقط میگم که بدونید چرا الان این قدر منزوی ام ...

و بار ها و بارها توی جمع های مختلف دختر ده یازده سالشو خرد و تحقیر کرد ...خردو بی شخصیت 

تنها تفریح کودکی من مدرسه و کتاب  بود چون وقتی تعطیلات میشد مامجبور بودیم به خونه مادربزرگ پدریمون بریم که شهر دیگه ای قرار داشت ،که درست مثل قفس بود چون هیچ کس نبود و هیچ کجا هم نمیرفتیم ...و رسما کسی هم نمیومد ...فقط پدربزرگ بی حوصله ام اونجا بود...

تنهایی، استرس ،ترس، کل کودکی منه 

پدر یه روز حالش بد شد و درست وقتی که پشت فرمون نشست نصف بدنش فلج شد و سکته ی مغزی کرد 

من تمام این صحنه ها رو دیدم همینطور خواهر کوچکترم و مادر بدبختم ...

تمام مدتی که ما توی ماشین مونده بودیم و پدر توی بیمارستان بود گریه کردم و از خدا خواستم تا نمیره ...

ولی اون دوهفته بعد جلوی چشمامون به حال احتضار افتاد و ما دیدیم که چجوری جون میداد ...

من توی یازده سالگی یتیم شدم و استرس و تنهاییم بیشتر از قبل شد 

و هزاران تجربه تلخ که مجال گفتنش نیست 

مادرم مجبور بود برای امرار معاشمون  بره سرکار  و گاهی از صبح تا اواخر شب بخاطر شرایط کاریش نبود  و منو خواهرم اکثرا تنها توی خونه بودیم ...دلم واقعا برای خواهرم میسوزه ...

هیچ فامیلی هم نداشتیم توی شهری که زندگی می‌کردیم و اکثرا تنها بودیم 

شهرما کوچیک بود و همه همو میشناختن ولی این موضوع توی تنهایی و بی کسی ما هیچ تاثیری نداشت 

و من از زمانی که یادم میاد دلم میخواست تنها باشم و گریه کنم ...یعنی به حدی که الان فک میکنم چطور هر شب میرفتم توی اتاقم و گریه میکردم ...چجوری ؟وقتی میگم هرشب یعنی نه ماه تمام هرشب ...

یه روز همراه مادرم رفتم جایی و یکی بهم گفت چقد دخترت خوشگله ...

و من از اون روز فهمیدم خوشگلم 

بعدها زیاد این حرف بهم زده شد در حالی خودم اصلا خودمو خوشگل نمیدونستم از دوازده سالگی برام خواستگار میومد ...

تا اینکه یکبار از شانس بد من مادرم با یکیشون موافقت کرد و من توی چهارده سالگی ازدواج کردم ..

ازدواجی که اصلا دوست نداشتم چقدر گریه کردم 

چقدر خودمو به در و دیوار زدم چقدر التماس کردم ...

ولی ...

من فقط چهارده سال داشتم هنوز مرگ پدرمو هضم نکرده بودم 

من درسخون بودم خیلی ...








یه چیزی که من توی بهترینو😍دوست دارم اینه که عکسا و تجربه های واقعی مردم رو داره توش.

مثلا دیروز دنبال قالیشویی😅بودم خوب کمکم کرد. 

امروزم دکتربرای بچه👶میخواستم باز به دردم خورد.

برای ما مامانا 🤱که همیشه کلی کار داریم خیلی کاربردی و جمع و جوره!

 اپ بهترینو رو از اینجا نصب کنین.👆

پدرتون فرهنگی‌بودن حقوق نداشتن؟مادرتون مجبور بود سر کار نره؟

در من هزاران مرغ مهاجر میل پریدن دارد....در من هزاران سرزمین بکر و وحشی ناشناخته مانده.....در من گله ای اسب وحشی به دل آب های خروشان یک رودخانه زده است.

همسرم خوش قیافه و جوان بود از یه خانواده خوش مشرب ، اجتماعی ...یه قول خودمون اهل بگو و بخند اهل بزن و برقص 

از اون خونواده هایی که دلت نمیگیره اگه باهاشون باشی از بس که میگن و میخندن البته همشون بجز پدرشوهرم 

پدرتون فرهنگی‌بودن حقوق نداشتن؟مادرتون مجبور بود سر کار نره؟

فرهنگی بود و حقوق داشت منتها خونمون تکمیل نبود و مادر بیچارم مجبور بود برای تکمیل خونه پول دربیاره از طرفی فک میکنم دلش نمی‌خواست خونه بمونه به نوعی کار کردن رو راهی برای فرار از غم خودش انتخاب کرده بود

ولی من هیچجوری با این خانواده سازگار نبودم 

من  بچه بودم افسرده ، خجالتی ، بی کس و تنها،با  افکار پارانوییدی پدرم که خیلی روم اثر گذاشته بود و از یه خانواده فوق العاده مذهبی 

مدام بهش گیر میدادم که چرا با دخترخاله هات میخندی چرا اونا جلوت با سر برهنه میان چرا جلوت میرقصن 

چرا خواهرت سوتینشو میندازه وسط اتاق ...

خلاصه از نظر فرهنگی حتی یک درصدم تفاهم نداشتیم 

ارسال نظر شما
این تاپیک قفل شده است و ثبت پست جدید در آن امکان پذیر نیست

کاربر گرامی جهت ارسال پست شما ملزم به رعایت قوانین و مقررات نی‌نی‌سایت می‌باشید

2844
2847
2834
2835
2108