بدون شرح......................................................................

هر که آمد, با دلم مانندِ راحِل بود وُ بس

با دلِ دریایی اَم ،  مانندِ ساحِل بود وُ بس

موج بودم , می خروشید اَم برایِ دیدنش

بینِ ما راهی نرفته , حدِّ فاصل بود وُ بس

می نشستم , تا بگیرم سایه ای از لُطفِ او

مثلِ برگی در مسیرِ بادِ عاجِل بود و ُبس

من عبادت پیشه بودم در نَمازِ عشقِ یار

او سراسر مَستِ مُشتاقِ تناسل بود وُ بس

دلبری ، راهی نَشد با طولِ موجِ حسِّ من

عاقل امّا از رُموزِ عشق , غافِل بود وُ بس

آنچه از گیسویِ زیبا دیدم وُ محبوبِ ماه

چون سَرابی از سَرِ گرمِ تَجاهُل بود وُ بس

من مَراحل ها بِدیدم از تَبِ تَن تا به عشق

مُدّعی ها جمله در مَرزِ مَراحِل بود وُ بس

هر چه گفتند وُ شنیدم سازِ صدقِ دِل نبود

تَلخی آورد و تَغافل چو هِلاهِل بود وُ بَس

مدّعا جمله زِ عشق امّا, نه با چشمانِ دل

خالی از اِحساسِ رنگینِ فَضائِل بود وُ بس

کوشِشَم رنگی نبست از مهر بر قلبِ کسی

چشمِ ظاهر بینِ آنها مُهرِ باطِل بود وُ بس

من بسی با خونِ دِل آموزه ها, آموختم

عشقِ ظاهر کارِ بی مَعنایِ زائِل بود وُ بس

کاش عمرم چند روزی بود وُ آن هم پر ثمر

همسفر کوری ولی با چشمی از دل بود وُ بس..........