امروز مدرسه که بودیم ، من ی دوست صمیمی دارم که بغل دستیمه
بعد یه دختره ام پشتمون میشینه که با دوسته صمیمی من، دوسته معمولیه
بعد دوست صمیمیم هعی مثلا به اون میگفت پاشو بریم بیرون ب من هیچی نمیگفت چندبار اینطوری کرد دستشم انداخته بود دور گردن اون 😐یا مثلا هعی برمیگشت باهاش حرف میزد با من کم حرف میزد
مسخره نکنید لطفا ، فقط بگید عادیه ناراحتم یا منم عادی باشم خب اونم دوستشه
حس میکنم اصلا توجه نمیکنه بهم 🚶🏻♀️
چند روز توهم سرد برخورد کن خودش برمیگرده
میگذره عزیزم اینام برات میشن خاطرهای سمی مدرست
این چیزا بعد یه مدت دیگه برات اهمیتی ندارن،به خاطر چیزی که اهمیت نداره خم به ابروت نیار حتی
آره کاملا عادیه
ولی اون داره حرصتو در میارع محل نده
احتمالا بیشتر با اون داده حال میکنه و صمیمی تر میشه
کاش منم تو این مرحله بودم
جلو تر که بری بیشتر دهنت سرویس میشه عزیزم با دنیا و کاراش
عادیه محل نده یه مدت درکت میکنم خودمم همین حسو موقع مدرسه ۱۵ سالم بود تجربه کردم سال اخر متوسطه اول برای متوسطه دوم هر کدوم رفتیم یه مدرسه حالا هر کدوم یه دانشگاه یه جای کشور دور از هم
