قاتل من

سامان با چشمهای به خون نشسته به من زول زده بود ..به تته پته افتادم ناگهان با صدای بدی سرم فریاد کشید(فک نمیکردم انقدر بچه باشی که به خاطر چیزای مسخره قهر کنی بعد هم گم بشیو همه رو عذاب بدی )بغض گلومو فشار داد آروم زمزمه کردم (چیزای الکی؟تحقیر من توی جمع انقدر الکیه؟)

دستمو میون دستهای بزرگش گرفت و مثل یک چمدون به دنبال خودش برد .ده دقیقه بعد توی کلبه بودیم سارا و حسام نشسته بودن و با دیدن من نفس راحتی کشیدن و همون لحظه ستاره و علی از راه رسیدن و جویای حالم شدن ..بی رمق تشکری کردم و رفتم کنار شومینه

نفهمیدم چجوری خوابم برد و نفهمیدم چطور صبح روی تشک یک نفره ی کوچیکم بیدار شدم ..بساط ناهار آماده بود سارا و ستاره مایع کباب رو ورز میدادن و مردها با شعله تک نفره ی قدیمی سرو کله میزدن  تا درستش کنن

ناگهان حسام دستی به پیشونیش گرفت و گفت فایده نداره بلند شین برین هیزم بیارید و بعد به صورت زرد من نگاه کردو گفت گلاره کار خودته از دیشب یه بند خوابی بلندشو که چاره ای نداری..

سرم رو برگردوندم و دوباره زیر پتو خزیدم..

استقبال نشد پس ادامه نمیدم ♡