من چند هفتس اقدام کردم ولی مدام دلشوره دارم استرس دارمنمیدونم چه مرگمه میترسم در اینده اتفاقای بدی بفته رابطون بد بشه یه وقتایی میگمپشیمونم کارم ول کردم نشستم خونه یه وقتایی خوبم
تا یه بحث کوچیک میشه خیلی بهم میریزم گریه زاری میکنم خودمم کلافه شدم
دیشب سر ماشین بحثمون شد تا صبح گریه کردم یکم خوابیدم باز بیدتر شدمگریه کردم
احساس میکنم یه موجود منفعل به درد نخور شدم که فقط بشوره بپزه بزاد
کارت چی بود؟نمی شد همراه کار ادامه بدی زندگیتو؟
ولی عزیزم به این فکر کن که بچتون تو آرامش بزرگ میشه خوب میتونی تربیتش کنی نه مثل خانمای شاغل که گاهی وقت نمیکنن شام و ناهار درست کنن حتی
خب اون بچه چه گناهی کرده که باید یا خونه اینو اون باشه یا غذای خوب نخوره من خودمم شاغلم همیشه این نگرانیا رو دارم
میتونی با یه مشاور صحبت کنی شاید افسردگی خفیف گرفتی شایدم نتونستی با کنار گذاشتن کارت کنار بیای
اگه افسردگی باشه سریع بری دنبالش درمان میشه خودتم اذیت نمیشی ولی اگه بمونه سخت درمان میشی الان روحت نیاز به درمان داره حتما پیگیر شو
خودمچی ؟
احساس میکنم مثل ببخشید یه حیوون که فقط بچه بیاره و غذا بده و ...شدم اصن موافق بچه امنبودم با این وضعیت ولی میگن سنت داره زیاد میشه تنبلی تخمدان دارم دکترمگفت مشکلی نداری معطل نکن ولی واقعا دلمنمیخواد از اینده خودم میترسم از طرفی شوهرم ادمی نیست که اختیار کامل بده بهم
شغلت جوری نیست که مثلا بعد دو سال دوباره ادامش بدی؟میتونی شرط بزاری اگه میخوای سرکار نرم باید هر ماه این مقدار پول بدی بهم برا پس اندازم اینو قبول نمیکنه؟چون واقعا درکت میکنم با یه امیدی رفتی سرکار الان سخته کنار بزاریش
