داداشم داشت از دختری که داره باهاش برا ازدواج آشنا میشه میگفت.. گفتش توی نقاشی و نویسندگی و شعر گویی و عکاسی علاقه و کم و بیش توانایی داره
اون زنداداشم هم که توی نقاشی استعداد داره
واقعا خیلی دلم شکست.. احساس پوچی کردم.. پس چرا من هیچ اسعدادی ندارم؟هیچی بلد نیستم.. آخه چراا😞
منم توی نویسندگی و شعرگویی استعداد دارم ولی به هیچ دردیمنخورده جز اینکه شوهرم بهممیگه مستعد. نون و آب میشه مگه برای آدم؟ دنبال حرفه ی پردرآمد برو
شاید تو چیزای هنری استعداد نداری
نمیشه که آدم تو هیچی استعداد نداشته باشع
تنها چیزی که توی بچگی توش خوب بودم حرکات کششی بود که همیشه خیلی راحت انجام میدادم درحالیکه بقیه نمیتوننستن.. ولی خب چ فایده بچه بودم عقل نداشتم هیچ ورزشی رو ادامه ندادم خانواده ام هم بیشتر درس براشون مهمه
ولی الان این استعداد که به دردم نمیخوره
چرا بدرد نمیخوره؟ برو ژیمناسیک
بعد استعداد نویسندگی و شعر و نقاشی هم الان عموما بدرد نمیخوره
الان دختر عمه من با مداد رنگی حرفه ای تابلو میکشه ولی خب نتیجه؟ چهار تا تابلو زده تو خونشون همین
من نوشتنم خوبه خب نتیجه؟ هیچی چند وقت یه بار متن مینویسم واسه مجله دانشگاه بابام ازم تعریف میکنه
این استعدادا حال دل خودتو خوب میکنه ولی زیاد فایده نداره
باز ورزشی میتونی بری تو مسابقات
الان اون یکی دختر عمم رفته هندبال واسه تیم ملی نوجوانان انتخاب شده
تازه ورزشای دیگم میتونی بری
والیبال که خیلی راحت از همین سنم میتونی پیشرفت کنی
من خودم بسکتبال خیلی دوست داشتم ولی از توپش میترسم چند بار خورد تو دماغم، خیلی سنگینه لامصب
