سلام بچه ها
قبلا یه سوال داشتم که یا آیا گناهی کبیره رو خدا می بخشه یا نه. تو نت جواب ها اشتباه بود
استرس گرفتم چون جوابو نمی دونستم. سوالم این بود آیا خدا این گناه رو می بخشه؟
تصمیم گرفتم تو چت اپ از مردم ها بپرسم. انتظار داشتم همه بگن بخشیده نمیشه.
بعضی ها می گفتن بخشیده نمیشه خوشحال می شدم یا تایید یا تحسین می کردم و سیو میکردم
بعضیا میگفتن خدا می بخشه و برا این جوابشون ناراحت میشدم و از اونجایی که بااون حرفشون مخالف بودم بدون اینکه جوابی بدم چت را ترک می کردم.البته بعضیا متوجه ترک من از چت میشدن و دوباره درخواست میدادن دلیلش میپرسیدن من میگفتم درست نیست خدا نمیبخشه. بعضی دیگر هم درخواست دوباره میدادن و من از اونجایی که رنجیده شدم و حوصله نداشتم و می دونستم اطلاعی درباره سوال ندارن که کمک کنن بدون جواب دوباره چت رو دوباره ترک می کردم.
به خودم میگفتم مردم متفاون شاید بعضی با سوال من برن گناه کبیره کنن ولی بعد به خودم میگفتم هر کس مسئول اعمال خودش هست و بکنن یا نکنن برام ضرری نداره پس نباید اهمیت بدم. مهم پیدا کردن جوابه که حس میکردم چون حق الناس هس نباید بخشیده بشه.
البته خیلی جا ها وقتی مردم میگفتن غیربخشش خوشحال می شدم تاییدمیکردم یا وقتی دلیل می پرسیدن از گناه نهی میکردم ولی وقتی در پاسخ به سوالم میگفتن می بخشه از روی مخالفت بی سروصدا چت رو ترک میکردم.
اخیر روایت دیدم که میگن اگر کسی فردی رو به گمراهی دعوت کند و اون ازش پیروی کنه یا به خاطرش کنه گناه رو اون فرد حساب میشه. و یه جای دیگه نوشته اگر کسی حق الناس کنه ولی نیتش پاک بوده گناه حساب نمیشع.
الان بازم استرس گرفتم. الان یعنی من دیگران به گمراهی دعوت کردم؟
