سلام ، بچه ها کسی اینجا مثل من هست و اگه میدونید بگید دلیل این رفتار چیه ، شخصیتمه یا مشکلی چیزی هست؟!ببخشید که طولانیه ممنون ک میخونید
من کلا کمبود عاطفی اینا نداشتم خانوادم خیلی دوسم دارن ، افسرده هم نیستم اصلا خیلی ادم شادیم ، هر چی بشه من از خندم کم نمیشه ، عجیب ترین خصیصه م اینه که من هیییچ رفیقی ندارم یعنی هیچی ، اصلا هیچوقت نیاز پیدانکردم با کسی درد دل کنم ، توکل گوشیم شماره یه دختر نیست ، کلاس اول که بودم رفتم مدرسه از دخترا بدم میومد نمیدونم چرا ، حس میکنم نمیتونم با دخترا اخت بشم ، البته با پسرا هم نمیشم کلا ادم تنهایی ام ، با خانوادمم هیچ جا نمیرم ،از اون موقع که مهد کودک رفتم و مدرسه مثلا قرار بود اردو بریم همیشه تنها بودم حتی تو اتوبوس اردو ،هیچوقت نرفتم سمت کسی برای دوستی ، هیچوقت ناراحت نمیشدم از اینکه بقیه با دوستاشونن من تنها چون خودم حتی تو اون سن اینجوری دوست داشتم ، تا الانم که میرم دانشگاه بازم هیچ دوستی ندارم تایم استراحتمم تنها میشینم یه گوشه کتاب میخونم ، مسافرت تنها میرم ،بیرونم مثلا سینما و رستوران و کافه و خرید همه جا تنهام ،انقد همه حا تنها میرم غریبه هایی که منو میشناسن میگن بی کس و کاری ؟!نه با پدری نه با مادری نه دوستی هیچی همیشه تنهایی ، نمیدونم چرا اینطوری ام ، تا ۱۵،۱۶ سالگی که تابع حرفای خانواده بودم میرفتم مهمونی ولی تنها میشستم یه گوشه بقیه رو نکاه میکردم کسیم نمیاد سمتم باهام حرف بزنه چون همه میکن ادم عجیبی هستی ،الانم که اختیارم دست خودمه دیگه هیچ جا نمیرم ،تو تمام عمرم با یه پسر فقط دوست بودم که اونم زیاد خوشم نمیومد ببینمش بعد هیچی ام ازم نمیدونست فقط میدونست خونمون کجاست و همین بیوگرافی ساده ازم کلا ، هیچوقت نه باهاش درد دل میکردم نه جیزی ، افکارم به نسبت بقیه خیلی فرق داره اصلا تو یه دنیای دیگه سیر میکنم ، نمیدونم چرا اینطوریم ، گاهی میگم خیلی قویم حتما کاهی ام میگم نکنه مشکلی چیزی دارم
