دلم

دلم برای دخترانه‌های وجودم تنگ شده. برای شیطنت‌های بی وقفه

بی‌خیالیهای هر روزه، ناز و کرشمه‌های من و آینه،

خنده‌های بلند و بی‌دلیل، برای آن احساسات مهار نشدنی

حالا اما، دخترک حساس و نازک نارنجی درونم چه بی‌هوا این همه بزرگ شده

چه قدی کشیده طاقتم، ضرباهنگ قلبم چه آرام و منطقی می‌زند

چه شیشه‌ای بودم روزی، حالا اما به سخت شدن هم رضا نمی‌دهم

به سنگ شدن می‌اندیشم، اینگونه اطمینانش بیشتر است.

جای بستنی یخی‌های دوران کودکی‌ام را قهوه‌های تلخ و پر سکوت امروز گرفته است

این روزها لحن حرف‌هایم اینقدر جدی است که خودم هم از خودم حساب می‌برم

در اوج شادی هم قهقهه سر نمی‌دهم و تنها به لبخندی اکتفا می‌کنم

چه پیشوند عجیبی است کلمه خانم

همین که پیش اسمت می‌نشیند

تمامی سرخوشی و بی‌خیالی‌ات را از تو می‌گیرد و به جایش وزنه وقار و متانت را روی شانه‌ات می‌گذارد

نه اینکه تمامی اینها بد باشد، نه!

فقط خدا کند وزنشان آنقدر سنگین نشود که دخترک حساس و شیرین درونم زیر سنگینی آن بمیرد…

امروز شاید روز ما نباشد،

اما ما همان دختر دیروزیم