۳۲ سالمه مجردم دیگه واقعا تحمل تنهایی رو ندارم کسی که دوسش دارم توجهی بهم نداره خیلی روحی خستم می خوامش حالم ازین زندگی که همش کار و تنشه بهم می خوره دلم محبت می خواد توجه می خواد می خوام گریه کنم
مستقل بودن خیلی خوبه بحثشم از یکیو خواستن و احتیاج داشتن جداست..بنظر منم ادم هرچقدرم قوی باشه باز هم ب ی نفر احتیاج داره ..ایشالا خدا برات هرچی صلاحه رو بخواد
تا این سن دوست پسرم نکرفتی؟؟قربون دلت ک دریاست خواهرم ب امید عشقت نباش با بکی حداقل مجازی حرف ...
نه عزیزم کسایی رو دوست دارم که اونا نمیان سمتم کسی که سمتم میاد من نمی خوامش دوست دارم یکی واقعا منو بخواد مجازی با دردم نمی خوره بالاترین سطح علمی و شغلی رو دارم ولی همیشه تنهام و روحی داغونم