شاکیم از خودم

همش سعی میکنم محبت کنم و بدیهای ادمارو فراموش کنم ... حس میکنم سیاست درستی ندارم ... مثلا میدونم فلان همکارم ذات خوبی نداره ولی محبتش میکنم اگر یه ذره مثلا ببینم خوش قلبه اونروز خیلی باهاش گرم میگیریم...در حالیکه این فقط تو اون لحظه خوش قلبه وگرنه در کل منفعت پرسته یا مثلا از حق خوری بدم میاد و میدونم حق دوستمو اون همکارم خورده به نظر خودم میگم باید با ادم حق خور سرد برخورد کرد اما دوباره میگم ولش کن البته تو اون مورد حرف بشه قطعا من حرف حقو میزنم ولی خب میدونید شاید اصلا همه باید با ادم حق خور بدبرخورد کنن تا حساب دستش بیاد...