نشود فاشِ کسی ، آنچه میانِ من و توست ؛
تا اشاراتِ نظر ، نامه رسانِ من و توست ؛
گوش کن ، با لبِ خاموش سخن می گویم ؛
پاسخم گو به نگاهی ، که زبانِ من و توست ؛
روزگاری شد و کس ، مَردِ رهِ عشق ندید ؛
حالیا چشمِ جهانی ، نگرانِ من و توست ؛
گر چه در خلوتِ رازِ دلِ ما کس نرسید ؛
همه جا زمزمه ی عشقِ نهانِ من و توست ؛
