بی تفاوتی🍂

از دیروز که گفتم برو خونه' همش نگاهم به گوشیه..هیچ پیامی نمیده ' نه زنگی نه چیزی...خیلی دوسش دارم..ولی گاهی یه رفتارهای سردی ازش میبینم که حس میکنم اون اصلا دوسم نداره...

غرورم اجازه نمیده بهش زنگ بزنم...اره ابجیم و مامانم فهمیدن و هی بهش گفتن شب بمون' مراسم داریم' خیلی هم مراسم اعیونی و همه چی تموم بود' اخر شب بعد اون همه بگو بخند و خوشگذرونی ' جای همسرم خالی بود... اما من گفتم لازم نکرده تو خونه کار داره باید بره...البته که فهمیدن الکی گفتم...

اما خب وقتی بهش گفتم برو خونه' هیچی نگفت و رفت... و حالا نه هیچ پیامکی 'نه...

میدونی' حس بینمون ' دیگه حس عاشقی نیس' سازگاریه' ینی داریم یجوری باهم کنار میاییم...اون عشق سابق از تب و تاب افتاده...چند روز پیش خواب دیدم عاشق کسی شدم و همسرم رو رها کردم...و انقد دوسش دارم از عشقش گریه میکنم حتی وقتی بیدار شدم دیدم گریه واقعی بوده...

هرچی که هس' همدیگه رو دوست داریم اما نه با تب و تاب و شدید' یه دوس داشتن عادی زن و شوهری...من هنوز یه عالمه عشق ابراز نشده دارم اما اون دیگه اون ادم نیس...

انقدر ذوق دارم برا عشق و عاشقی...ولی اون خونسرده...

از دیروزه نگاهم به گوشی خشک شده...دریغ از یه پیامک...

میدونم دل اونم بهم تنگ شده و هردو غرورمون نمیزاره پیام بدیم' ولی خب واقعا دلمون بهم تنگ شده' با شناختی که دارم ' 'حالا این وسط هرکی پا پیش بزاره برا اشتی' میدونم که اون یکی براش انقد تاقچه بالا میزاره که طرف پشیمون شه...

میدونی اصلا امیدی به مشاوره ندارم...مشاوره چیه مگه' راهکارهای زندگی یاد میده' ولی کو گوش شنوا' همشو بلدیم دیگه' مگه چیز جدیدی هم میگه...

دقیقا ..وقتی بهش پیام دادم گفت خیلی به فکرت بودم و منتظر' اما غرورم نمیذاشت پیام بدم