سلام بانو جان بابت تاخیرم معذرت میخوام.
در جواب سوالتون یک سری مطالب کلی نوشتم از دین که براتون میفرستم. تو یک پیام جا ننیشه تو چند تا پیام نوشتم.
بذارید درباره گناه حقیقت رو بگم بهتون تو دو بخش.
تصور کنید یک زن و شوهری، ده سال هست که بچه دار نشدند و منتظر هستند بچه دار بشند. اگر بعد ده سال بچه دار بشند، ذوق و شوق و خوشحالیشون چقدره؟ مطمئنا خیلی زیاده. حالا انسان وقتی گناه میکنه، خوشحالی خدا از توبه بنده اش، بیشتر از خوشحالی این زن و شوهر از بچه دار شدنشون هست.
اینی که گفتم داستان نیست یک روایت هست که حاج آقا عالی میگفتند. این بخش اول بود.
حالا بخش دوم اینکه؛ وقتی انسان گناه میکنه، اون مکان و زمینی که اونجا مرتکب گناه شده گناه انسان رو ثبت و ضبط میکنه و روز قیامت شهادت میده. حالا هر گناهی که باشه. همون آدم وقتی توبه میکنه، خدا به اون زمین فرمان میده گناه اون انسان رو از خودش پاک کنه، یعنی میگه بنده من وقتی توبه حقیقی کردی، من طوری میبخشمت که انگار نه انگار اصلا گناهی مرتکب شدی.
این هم طبق روایت بود.
حالا شما بگید، بخشندگی خدا اصلا حد و حساب داره؟
خودش فرموده "ای بندگان من که به خود اسراف و ستم کرده اید، از رحمت خدا ناامید نشوید، که خداوند همه گناهان را می آمرزد، زیرا او بسیار بخشنده و مهربان است"
اونجا که خدا گفته"بر خود اسراف و ستم کردید" منظور همون ارتکاب گناه هست، گناه باطنش ظلم هست یا ظلم به خودمون یا ظلم به خودمون و دیگران. خدا اگر گفته گناه نکنیم چون دوستمون داره و میخواد به سعادت و خوشبختی برسیم، حالا امکان داره همون خدا نبخشه وقتی بنده اش توبه بکنه؟ خدا اونقدر مهربان هست که حتی غضبش هم از روی رحمته