تنهای تنها

شرایط نفس کشیدن هم ندارم...

اجازه هیچ کاری بهم نمیده

درسم عالی بود دانشکده دولتی تو شهر خودمون رسته داروسازی آوردم نزاشت برم.... نمیدونم واسه چی باید غصه بخورم. از هر طرف میرم یه جور دیگه اذیتم‌میکنه... کاشکی شما با خانومت مهربون باشی... خانوما هیچی نمبخوان جز یه ذره محبت و احترام 

خیاطی بلدم. دانشگاهم قبول شدم اما اجازشو ندارم...آمپول زدنم بلدم... ولی نمیزاره

نمیدونم باید بگم‌متاسفم یا اینکه تبریک بگم‌بهتون. بهرحال امیدوام بعد از این جوری زندگی کنید که امید با آینده داشته باشید و خوشحال باشید...

صحبت کرده بودم در مورد همه چیز اما اصولا( ناراحت نشید یه وقت کلی میگم) مردا خرشون که از پل گذشت دیگه تمومه... زیر همه چی زد. و الانم بعد از چند سال و با یه بچه دو ساله دستم به هیچجا لند نیست... هر کاری ک بگید کردم با محبت با خوشی و با دعوا و جنگ این مرد من ذاتا آدم لجباز و بدبین و همینطور خودخواهیه امان از روزی که ببینه یه چیزی باب میلش نیست...هرجوری که فکر کنید باهاش ساختم و از همه چیزم کوتاه اومدم اما نمیشه واقعا اذیتم