درددل....

نمیتونم باور کنم باهاش میخوابیدی... پیشش میخوابیدی تو تختش شب تا صبح... یاد من و بچه مون نیفتادی... هیچ وجدان و غیرتی نداشتی که دوباره و دوباره رفتی خونه ش... اون مشکل داشته باشه.... توچی... مشکل از تو بود... چطور نشستی باهاش پیک زدی... به سلامتی کی... یاد زن و بچه ت نیفتادی اون لحظه ها... چطور من بعد ده سال نتونستم متقاعدت کنم لباس اسپرت بپوشی ولی بخاطر اون توی کمتر از یک ماه همه چیت عوض شد... جوری که خودم از دیدنت لذت بردم ولی وقتی فهمیدم واسه اون پوشیدی و کس دیگه به تو چشم داشته دیوونه شدم... چطور تونستی... چرا برای من مایه نمیذاشتی.... چطور براش بهترین چیزا رو خریدی و برای من نه.... چطور باهاش عشقبازی هایی کردی که تا حالا واسه من نکردی... خدایا باورم نمیشه... حس میکنم همه چی غیر واقعیه... فکر میکنم همه چی خیاله و باید بیدار شم و نمیتونم...

از همه واژه هایی که توی اون چتای لعنتی نوشتین حالم بهم میخوره برای همیشه... از کلمه عشقبازی... از آهنگ بیداری هلن که عاشقش بودم و ده سال پیش برای من خوندی و الانم برای اون خوندی.... ازاینکه بهم میگفتی برام اهنگ دانلود کن و بعدش برای اون میفرستادی... ازینکه از تو اینستاگرام براش متن و شعر جدا میکردی و میفرستادی.... کارایی که هررررگز برای من نکردی.... من نمیدونم برات کی بودم... میدونم که عشقت نبودم... شاید فقط همون ده سال پیش بودم و بعدش کلفت خونه بودم... من که خودم پراحساس بودم و شعرم میگفتم و تو همیشه مسخره م میکردی... موقعی که گریه میکردم میرفتی و یکبار بغلم نکردی... من به چی دلم خوش باشه... به چه عشقی... به چه تکیه گاهی... کاش کاش کاش هیچکس این حسو تجربه نکنه...