خانم پایدارم، شما زندگی چالش برانگیزی رو داشتین و دارین و سختی های زیاد و طاقت فرسایی رو تحمل کردین مثل بیماری مادرتون. وقتی هم که سه تا تون کرونا گرفتید، همه جوره هوای پدر و مادرتون رو داشتید و هیچ جوره براشون کم نذاشتید.
شستن پای باباتون، ماساژ دادن دست و پاهاش، غذادادن به ایشون و خیلی کارهای دیگه و از اون طرف مادرتون هم کرونا گرفته بودن و پیش ایشون هم بودین ولی به پدرتون نگفتین که استرس نگیرن و بعد از مرخصی مادرتون، به خاطر تشنج، دوباره ایشون رو برگردوندید بیمارستان و مشغول کارهای والدین تون در بیمارستان ها بودید. تو تمام این مدت هم دعا میکردین و نماز و قرآن میخوندین و اشک میریختین.
آخر سر هم پدرتون جلوی چشم تون احیاش کردن ولی پر کشید و رفت.
سختی های خیلی خیلی خیلی زیادی کشیدین که فکر نکنم بتونم بگم درک تون میکنم چون غیرقابل تصوره و فقط شما میدونید که چه درد و رنجی رو تحمل کردین.
اما این رو هم بدونید قرار نیست توی این دنیا، جواب همه ی دعاهامون حتی اون هایی هم که خیلی برامون ضروریه و خواهانش هستیم برآورده بشه.
نمیدونم این رو قبول دارید که خدا همیشه خیر بنده هاش رو میخواد و کارهایی رو رقم میزنه که به مصلحت شون باشه؟
یه حدیث قدسی نقل شده که میگه یا عبادی، اعبدونی فی ما امرتکم به و لا تعلمونی ما یصلحکم، فإنّی أعلم به و لا أبخل علیکم بمصالحکم. یعنی ای بندگان من، در آن چه امرتان نموده ام مرا عبادت کنید و آن چه را که مصلحت شماست به من نیاموزید که من به آن داناترم و در مورد آن چه به صلاح شماست، بخل نمی ورزم.
یعنی خدا بخیل نیست که خیرمون رو از ما دریغ کنه و حتما خیریتی در اتفاقاتی که برامون رقم میخوره هست اگرچه خیلی تلخ باشن مثل داروی تلخی که مادر به بچه ش میده ولی همون تلخی دواست.
یه حدیث دیگه هم نقل شده که إنما المؤمن بمنزلة کفة المیزان، کلما زید فی إیمانه زید فی بلائه. یعنی مؤمن مثل ترازوست، هر چه ایمانش افزایش یابد، بلاهای او هم بیشتر می شود.
پس اینطور نیست که عدم اجابت دعا به معنای بی توجهی خدا به بنده هاش باشه بلکه برعکس، گاهی اوقات بنده های خوبش رو بیشتر امتحان میکنه تا بنده های عاصی و گناهکار رو.