چرا خودکشی؟!

آخه آدم عاقل هیجانی برخورد نمیکنه،آدم عاقل یکم صبر میکنه ببینه اون حسی که داره دوام داره؟!توی بیمارستان یه دختر بود قرص برنج خورده بود و بلافاصله پشیمون شده بود دوستاشو خبر کرده بود نجاتش بدن،مثل اینکه تو تهران دانشجو بود،لرتبار بود،اسمش نسیم بود،زیباااا،زیباااا،زیباااا،چشمای آهویی،حتی وقتی چشماشو بستن مژه های باندش و خط چشماش طوری که بود که حتی چشماش وقتی بسته بود هم زیبا بود،موهای بلند و قشنگ پر پشت مشکی که همینطور از تخت ریخته بود،مرد،تموم کرد،نتونستن نجاتش بدن،مادرش تو راهروی بیمارستان فررریاد میکشید نسیمم وری(به لری یعنی بلند شو)همه ی آدما و کادر بیمارستان گریه میکردن،این خاطره ی تاخ تا ابد تو ذهنم موند،نمیدونم چی به اون لیلی زیبا گذشته بود

پست آخرمو ببین،تاسف باره

کسی اینجا مسخره نکرده کس دیگه رو!منم شبایی بوده حس کردم نمیتونم تا صبح دووم بیارم،ما با درد نا آشنا نیستیم،من خودم خیلی دردو فهمیدم با اینکه هنوز اول راه زندگیم،اما بحث اینه که خودکشی یه جور جنون آنیه،آدم باید یکم دست نگه داره ببینه احساسش دوام داره؟!چرا به دختر جوون و زیبای دانشجو قرص برنج میخوره و بلافاصله پشیمون میشه اما میمیره،چرا زجه های مادرش بلند میشه؟ در صورتی اگه یکم دیت نگه میداشت... من خودم این جنون آنی رو داشتم هزار بار،منم از درد مردم و زنده شدم هزار جا،همسرم بود روح منو سر پا کرد،منو به زندگی حقیقی برگردوند،قلب منو سبز کرد،اگه خودم رو در لحظه ی یک جنون آنی کشته بودم... اما حالا دوباره نه تنها زنده ام بلکه زندگی میکنم،ما میخوایم به اون آدما بگیم دست نگه دارید

محاله آدمهایی که به غریزه میل به بقا و جاودانگی دارن حقیقتا مرگ رو بطلبن،این یک جنونه یک احساس کاذبه،در اصل ظاهرا میل به مرگ هست باطنا میل رهایی و خلاصی از مشکلاتی هست که فکر میکنیم نه ازبین میره نه میتونیم تحمل کنیم،اگه اون آدم دست به اینکار نزنه بطتا پشیمون میشه،افسوس...

تو پست جدید دقیقا به همین اشاره کردم،مشکل این هست که بعضی اتفاقات به قدری برای آدم سنگینه که نمیتونه باور کنه اگر بتونه باور کنه نمیتونه بپذیره،اون آدم باید اتفاقات رو به عنوان بخشی از جریان زندگی بپذیره،و سعی کنه خودش رو تطبیق بده و معنای جدیدی برای زندگیش خلق کنه،این آدمی که پیش روته با دل خوش حرف نمیزنه،یه مدت افسردگی که هیچ حملات عصبی رو تجربه میکردم،سابقه ی مصرف داروی افسردگی و حملات عصبی رو دارم،عاقبت مشکل قلبی و تنفسی پیدا کردم از غم...همین من،با بیماری و محدودیتها و دردهام بالاخره کنار اومدم،درسته همسرم منو نجات داد،ولی من باید خودمم میخواستم که نجات پیدا کنم تا همسرم نجاتم بده، اول همه چیز خود ما هستیم...