از بچگی دوست داشتم یه دانشمند بزرگ باشم
مثلا یه ریاضی دان که یه مساله خیلی سخت رو حل میکنه
الانم که ۲۷ سالمه بازم به این چیزا فکر میکنم
به نظرتون داشتن همچین هدفی بچه گانست؟
اصلا یه زندگی معمولی رو دوست ندارم دوست دارم کارای بزرگ و خاص بکنم نمیدونم چرا اینجوریم
حتی دوست داشتم وقتی دانش آموز بودم همه رو جهشی بخونم نمیذاشتن منم برام کسل کننده بود
بعد رفتم دنبال المپیاد اون زمان امکاناتی نداشتم معلمی چیزی ولی دیگه کلاسای مدرسه رو به همون بهونه نمیرفتم میشستم ریاضی میخوندم ... شب تا صبح رو مساله ها فکر میکردم و از حلشون لذت میبردم ..
الانم کارای معمولی منو راضی نمیکنه
مثلا جالب بود اگر یه هکر میشدم که خیلی خفن باشه.. یا مثلا یه کارآگاه میشدم یا از این محققین جنایی ... هیجان انگیزه و همش معما گونه است.
یا یه فیزیکدان میشدم و روی نظریه های بنیادی مثل پیدایش جهان کار میکردم ..
میدونم خنده داره واستون . لطفا بگید چرا اینجورم؟
چه شغلی برم که منو راضی کنه؟