۱۷ سالمه از وقتی ک یادم میاد از بچگی همیشه غصه و ناراحتی داشتم
روزایی ک مامان و بابام دعوا میکردن و مامانم میگفتم از خونه میره و من کل روز تو مدرسه ترس اینو داشتم برم خونه و مامانم نباشه
از وقتی ک یادم میاد مشکلمون نداشتن پول بوده حتی وقتی تو مدرسه میگفتن یه چیزی بخرید یا پول بیارید همیشه غصه میخوردم گریه میکردم
تا امروز ک شدم یه آدم عصبی و ناامید ک همش گریه میکنه
بابام معتاد بود نمیرفت سرکار به زور زندگی رو میگذروندیم
هنوزم نمیره ولی مثلا ترک کرده
مامانم میره سرکار
هرروز به این فکر میکنم ک مامانم میره سرکار گریه میکنم تا وقتی ک برگرده
چرا باید زندگی من اینطوری باشه
چرا
چرااااا مگه نمیگن خدا عادل
پس چرا خیلی از همسنای من این مشکلا رو ندارن
چراا
توروخدا وقتی شرایطشو ندارید وقتی زندگیتون پر از مشکل بچه دار نشید یه بچه رو نیارید تو این دنیا ک هرروز اذیت بشه